ونیر پرسلن یا لامینیت ونیر یک آلترناتیو محافظه­کارانه به­جای پوشش­های کامل دندان بوده و به منظور بهبود زیبایی دندان­های قدامی استفاده می­شود. لامینیت ونیر در طی چند دهه گذشته توسعه زیادی پیدا کرده است تا آن­جا که به یکی از زیباترین رستوریشن­های فراگیر دندان­پزشکی تبدیل شده است. پرسلن لامینیت ونیر پوسته نازکی از پرسلن است که مستقیماً روی دندان قرار …

ونیر پرسلن یا لامینیت ونیر یک آلترناتیو محافظه­ کارانه به­ جای پوشش­های کامل دندان بوده و به منظور بهبود زیبایی دندان­های قدامی استفاده می­شود. لامینیت ونیر در طی چند دهه گذشته توسعه زیادی پیدا کرده است تا آن­جا که به یکی از زیباترین رستوریشن­های فراگیر دندان­پزشکی تبدیل شده است. پرسلن لامینیت ونیر پوسته نازکی از پرسلن است که مستقیماً روی دندان قرار می­گیرد. از این رستوریشن ممکن است به ­منظور تصحیح تغییر رنگ (Stain) دندان، تغییر کانتور دندان­های بدشکل (misshape) و بستن فضاهای اینترپروگزیمالی استفاده شود. میزان تراش دندان حداقل بوده و در داخل مینای دندان باقی می­ ماند. استحکام رستوریشن ناشی از سمان کامپوزیت رزین و سایلان (Silane Coupling agent) است که به پرسلن اچ­شده و مینای اچ­شده باند می­شود.
ایده ونیرهای پرسلنی جدید نیستند. در دهه 1930 و 1940 دکتر چارلز پینکاس (Dr. Charles Pincus) از ونیرهای نازک پرسلنی جهت بهبود زیبایی دندان­های ستارگان سینما استفاده کرد. متأسفانه او مجبور بود از چسب­های دنچر جهت نگهداری ونیرها استفاده نماید. توسعه (bis – GMA) و مواد کامپوزیت رزین فرصت تازه­ای را جهت ترمیم دندان­های تغییر رنگ یافته (discolored) و یا نابه­جا (malposed) فراهم ساخت.

در اواسط دهه 1970 و اوایل دهه 1980 لامینیتها یا ونیر کامپوزیت، با یا بدون فیسینگ، معرفی شدند. در ابتدا کامپوزیت رزین طی مراحلی که به­نام “باندینگ” (Bonding) شناخته می­شود، مستقیماً روی سطح دندان­ها قرار داده می­شد تا دندان­های ثنایای دائمی را که شکسته، تغییر رنگ یافته و یا بدشکل (malform) بودند، ترمیم نماید. کامپوزیت رزینهای اولیه دارای مشکلات متعددی ازجمله تک­رنگ بودن (monochromatic)، گرفتن رنگ و از دست­دادن شفافیت (luster) در طی زمان بودند. در ونیرهای کامپوزیتی اولیه دندان تراشیده نمی­شد و حجمی از ماده الزاماً به ­کار برده می­شد تا منظره­ی خوشایندی را ایجاد نماید. متأسفانه این رستوریشن اورکانتور شده، التهاب لثه را به­ دنبال داشت.
پیشرفت بعدی ونیر پرسلن ها استفاده از ونیرهای پیش­ساخته یا کراون فرم­های پیش­ساخته (Crown from) بودند که به سطح دندان اچ­شده متصل می­گردیدند. ساخت یک ونیر (بدون توجه به ماده آن) و باندنمودن آن به سطح دندان اچ­شده، “لامنیت کردن” (Laminating) نامیده شود. موارد تجویز این لامینیت ونیرها به­صورت رستوریشن­های انتقالی (Interim) به ­منظور بهبودی زیبایی دندان­هایی که به شدت دچار تغییر رنگ شده­اند، به ویژه بیماران جوان می­باشد. استفاده از این فیسینگ­های پیش­ساخته به­تدریج شایع شد. سه نوع فیسینگ که عموماً مورد استفاده قرار می­گرفت دندان­های دنچر توخالی (Hollw-ground denture teeth) لامینیت­های پیش ­ساخته آماده و لامینیت­های اختصاصی که از رزین اکریلی ساخته می­شد بودند.
ونیرهای پیش ­ساخته یک پیشرفت آشکار صرف­نظر از باندینگ بودند. هرچند عدم ثبات رنگ، گرفتن رنگ سطحی، از دست­دادن شفافیت سطحی، مقاومت کم در برابر سایش، فقدان سازگاری بیولوژیک و بان ضعیف بین دندان و ونیر هم­چنان وجود داشت.
باند بین لامینیت و کامپوزیت ضعیف بود و سبب می­شد که ونیر به راحتی جدا شده و به آسانی بیفتد. پیش­درمانی سطح (surface pretreatment) کمک کننده بود ولی از حساسیت تکنیکی برخوردار بود. این مشکلات سرانجام منجر به کاهش کاربرد رزین­های آکریلی و یا ونیرهای کامپوزیتی شد.
پرسلن گلیز شده، غیر متخلخل، مقاوم در برابر سائیدگی، و دارای ثبات زیبایی بوده و به خوبی توسط انساج لثه تحمل می­شود. در اوایل دهه 1980 تکنیک باند بین پرسلن و مینای اچ­شده توسط اسید توسعه یافت.
اچ­کردن پرسلن توسط اسید هیدروفلوریک و مشتقات آن، مهم­ترین فاکتور تعیین­ کننده استحکام باند بین سمان کامپوزیت رزین و ونیر پرسلنی است. ریتنشن مکانیکی که به وسیله اچ­کردن پرسلن به­دست می­آید، استحکام برشی باند (shear bond strength) را در مقایسه با پرسلن اچ­نشده 4 برابر افزایش می­دهد.
استفاده از سایلان (silane coupling agent) نیز استحکام باند را افزایش می­دهد. سایلان آغازگر باند ضعیف شیمیایی بین SiO پرسلن و پلیمر bis-GMA کامپوزیت رزین می ­باشد. مطالعاتی که توسط میکروسکوپ الکترونی (SEM) روی سطح بینایی پرسلن – رزین صورت گرفته نشان داده است که فاصله کوچک­تری (gap) بین آن­ها هنگامی که پرسلن اچ­شده، توسط سایلان درمان­شده، وجود داشته است. سیکل حرارتی (Thermocycling) استحکام باند بین مینای اچ­شده / کامپوزیت / پرسلن اچ­شده را در هنگامی که سایلان ابتدا به پرسلن مالیده شود به میزان زیاد، کاهش نمی­دهد.
افزایش استحکام برشی باند بین پرسلن اچ­شده / سایلان / رزین / و مینای اچ­شده، استفاده گسترده از ونیرها را امکان­پذیر ساخت، ولی جهت دست­یابی به باند مناسب، مینای کافی باید وجود داشته باشد. موارد تجویز پرسلن لامینیت ونیرها شامل هیپوپلازی مینا، تغییر رنگ دندان، تغییر رنگ داخلی (Intrinsic staining) (نظیر تغییر رنگ ناشی از تتراسیکلین)، دندان­های شکسته، بستن ویاستم­ها و تصحیح بدشکلی­های (malformed) آناتومیک دندان­های قدامی می­باشد. پرسلن ونیرها را می­توان به­ عنوان یک روش محافظه­ کارانه برای بازسازی راهنمای قدامی، به ­ویژه هنگامی که دندان­های قدامی فک پایین ساییده (worn) شده باشند مدنظر قرار داد. افزایش طول لبه انسیزال تا 2 میلیمتر، به­ میزان زیادی مقاومت در برابر شکستگی (Fracture resistance) رستوریشن و یا دندان را تغییر نمی­دهد. کاربرد این رستوریشن طی چند سال گذشته افزایش قابل توجهی پیدا کرده است.

نوشته های مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

لامینیت یا ونیر پرسلن -  - لامینیت یا ونیر پرسلن
آماده سازی دندان
فهرست