پوسیدگی و ترمیم های موجود

پوسیدگی و ترمیم های موجود

پروتز های ثابت و روکشفجزء ترمیم های نهایی می باشند.این موارد از جمله درمان های وقت گیر و پر هزینه بوده و نباید توصیه شوند،مگر اینکه سبب افزایش ماندگاری قسمت بازسازی شده شوند.بسیاری از دندان هایی که نیاز به روکش دارند به شدت آسیب دیده یا دارای ترمیم های وسیعی می باشند.هر گونه روکش هایی بر روی چنین دندان هایی باید به دقت مورد بررسی قرار گیرد و با توجه به شرایط،در مورد آن تصمیم گیری شود.در صورت تردید،ترمیم باید تعویض شود.زمان صرف شده برای تعویض ترمیم موجود که پیش آگهی آن مشکوک است،کمترین هزینه ای است که برای اطمینان از فونداسیونعاری از پوسیدگی و دارای ترمیم مناسب پرداخت می گردد.مطالعات نشان داده اند که تشخیص پوسیدگی زیر یک ترمیم،بدون برداشت کامل آن ممکن است به عنوان زیر ساخت مناسب نباشد.طراحی و آماده سازی دندان پایه برای زیر ساخت با طراحی ترمیم های رایج تفاوت دارد،به ویژه زمانی که جایگزینی توام با تامین گیر مد نظر باشد.
به طور کلی،زمانی که روکش مورد نیاز است،دندانپزشک باید برای تعویض هرگونه ترمیم موجود برنامه ریزی کند.اگر چه در اکثر دندان هایی که احتیاج به روکش دارند،بازسازی زیر ساخت ضروری است.،اما نقص های کوچک حاصل از ضایعاتنه چندان گسترده اغلب می توانند در طراحی روکش ریختگی به کارگرفته شوند و یا می توانند با سمان بلوکات شوند.
زمانی که پروتز ثابت یا روکش موجود تعویض می گردد،ارزیابی بسیار دشوار تر خواهد بود.در این موارد میزان آسیب دیدگی را تنها پس از برداشت روکش معیوب می توان مشاهده کرد.
زیر ساخت
زیر ساخت یا کور،برای ایجاد بهترین شکل آناتومیک دندان آسیب دیده قبل از تهیه روکش،مورد استفاده قرار می گیرد.در طرح درمان های وسیع ممکن است لازم باشد فونداسیون برای مدت زمان طولانی تحت درمان قرار گیرد.زیر ساخت دندان باید قابلیت عملکرد کافی را برای بیمار فراهم کند و باید برای تسهیل رعایت بهداشت به درستی فرم داده شود.در صورتی که فنداسیون دندان به شکل ایده آل فرم داده شود،آماده سازی بعدی تا حدود زیادی آسانتر خواهد شد.شیار های سطح جونده را می توان جهت تراش کافی مورد استفاده قرار داد،این سبب می شود که آماده سازی ددان های مختلف هماهنگ و متناسب با یکدیگر باشد.آموزش مهارت آماده سازی دندان ها با ساختار ایده آل در پری کلینیک،می تواند به انجام این کار در کلینیک کمک کند.
معیار انتخاب
انتخاب ماده فونداسیون به میزان تخریب دندان،طرح درمان کلی و تصمیم دندانپزشک بستگی دارد.تاثیر آماده سازی دندان جهت روکش ریختگی بر گیر و مقاومت ماده فونداسیون باید مد نظر قرار گیرد.عوامل ایجاد گیر مانند شیار و پین ها حتی المقدور باید به سمت پالپ(محل انقطاع ریشه ها)متمایل باشند تا فضای کافی برای روکش نهایی فراهم گردد.گیر ناشی از چسبندگی،در پیشگیری از تخریب فونداسیون طی مراحل آماده سازی دندان کمک کنننده است.
آمالگام دندانی
آمالگام،علی رغم محدودیت های آن،هنوز برای زیر ساخت اکثر دندانی های خلفی ماده انتخابی می باشد.این ماده مقاومت خوبی در برابر ریزنشت دارد و زمانی که تراش روکش 1 میلی متر فراتر از محل اتصال فونداسیون-دندان نباشد،توصیه می گردد.این ماده را می توان به بهترین فرم شکل داد و به خوبی به عنوان ترمیم موقت به کار برد. این ماده نسبت به گلاس آینومرها استحکام بهتری دارد و گیر را می توان به کمک شیار یا پین و درز ایجاد کرد.سیستم های باندینگ همچون سیستم هایی که بر اساس 4-METAهستند،می توان میزان ریزنشت ترمیم را کاهش دهند.گیر بیشتر را می توان با استفاده از دانه های پلیمری موجود در سیستم های باند آمالگام ایجاد کرد.
امالگام نسبت به دیگر مواد دارای ست زمانی طولانی تری است و این موضوع آماده سازی روکش را تاخیر می اندازد.
سمان های گلاس آینومر رزینی
این ماده انتخاب مناسبی برای ضایعات کوچک می باشد.گلاس آینومر به سرعت سخت می شود،بنابراین آماده سازی روکش با تاخیر کمتری صورت می گیرد.این ماده زمانی که به درختی قرار داده شود،به خوبی به عاج دندان می چسبد،با این حال ایجاد گیر به روش متداول،برای مناسب باشد،حائز اهمیت است.ماده ای که نسبت به عاج دندان رادیولوسنت تر است نباید به عنوان کور مورد مورد استفاده قرار گیرد،زیرا ظاهر رادیو گرافیک آن ممکن است با پوسیدگی مجدد اشتباه گردد.
وجود فلوراید در گلاس آینومرهای رزینی به جلوگیری از پوسیدگی مجدد کمک می کند.اشکال عمده گلاس آینومرها استحکام نسبتا کم آنها می باشد که سبب می شود این ماده نسبت آمالگام یا کامپوزیت برای ترمیم های طولانی مدت ضایعات گسترده در درجه دوم ارجحیت قرار گیرد.
کامپوزیت ها
کامپوزیت های بسیاری از مزایای گلاس آینومرها را دارا می باشند.این مواد به متراکم کردن احتیاجی ندارد و به سرعت ست می شوند.ترکیباتی از کامپوزیت موجود است که فلوراید آزاد کرده و می توانند ضد پوسیدگی باشند.اتصال و چسبندگی  از طریق ماده اتصالات دهنده عاجی یا از طریق اچ کردن گلاس آینومر،که به عنوان لاینر به کار رفته،به دست می آید.هیچ روشی استحکام پیوندی کافی برای مقاوت در برابر نیروهای اکلوژنی را فراهم نمی سازد و ایجاد گیر به صورت متداول نیز مورد نیاز خواهد بود. در مورد پلیمریزاسیون مداوم رزین و ضریب انبساط حرارتی بالای آن نگرانی هایی وجود دارد که منجر به ایجاد ریز نشت در روکش شود.
ویژگی جذب رطوبت توسط کامپوزیت که سبب انبساط تاخیری می گردد و ممکن است منجر به چسبیدن روکش به کور کامپوزیتی شودفنیز از دیگر موارد نگرانی است.انبساط تاخیری در مورد گلاس اینومر های قدیمی مشکل به حساب نمی آید.اما در مورد گلاس آینومر های رزینی و کامپومر ها نقص در نظر گرفته می شود.کامپوزیت های همرنگ دندان برای ترمیم و ایجاد فونداسیون توصیه نمی شوند،زیرا تشخیص محل اتصال کامپوزیت-دندان دشوار می گردد برای این منظور باید از کورها رنگ شده استفاده گردد.
 

نوشته های مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

پوسیدگی و ترمیم های موجود -  - پوسیدگی و ترمیم های موجود
ساخت روکش کامپوزیت رزینی به وسیله قالب
پوسیدگی و ترمیم های موجود -  - پوسیدگی و ترمیم های موجود
انتظارات بیمار
فهرست