مدیریت بافت نرم

مدیریت بافت نرم

تکنیک پیوند آزاد لثه ای تغییر یافته توسط stappert
در بسیاری از موارد که ریج تحت بازسازی قبلی قرار گرفته است،خط موکوجینجیوال نزدیک به نوک کرست قرار می گیرد.قبل از شروع کار باید به پروتکل بی حسی موضعی ناحیه توجه کرد.مراحل پیوند لثه و اسپیلینت کردن بافت همراه با خونریزی شدید است.در این حالت استفاده از بی حسی با آدرنالین 1در100 هزار توصیه می شود.این ماده بی حسی دارای متابولیسم پلاسماتیک است و در بدن تجمع نمی یابد،از این رو می توان از دزهای بالاتر آن با حداقل ریسک استفاده کرد.
قدرت بی حسی این ماده 8/1 برابر قوی تر نسبت به لیدوکائین است.ماده بی حسی باید در زمان کافی تزریق شود.تمام این فاکتور ها منجر به ایجاد بی حسی و هموستاز در محل،بدون ایجاد شرایط ایسکمیک در ناحیه می شود.
آماده سازی ناحیه گیرنده با زدن یک برش مستقیم در 3-5 مخاط موکوجینجیوال شروع می شود.برش اولیه در سمت کام یا زبان زده می شود تا بتوان آن را به سمت کام جا به جا کرد.این تکنیک ماع فاصله افتادن بین کام و پیوند می شود.فاصله ای که می تواند منجر به ایجاد بافت اسکار شود.برش اولیه با زاویه ی 90 درجه و تقریبا با عمق 2 میلی متر بدون برش پریوست زده می شود.آماده سازی فلپ اسپلیت بوسیله ی برش های کرستال کم عمق با زاویه ی 45 درجه آغاز می شود،طوری که حداقل 5/0 میلی متر از بافت همبندی روی استخوان باقی بماند.
باید توجه خاصی حین کنار زدن فلپ بویژه از روی کرست مبذول کرد.ضخامت فلپ اسپلیت شده سمت کام باید به حد کافی باشد تا تغذیه ی آن به درستی انجام شود.تثبیت سازی صحیح بافت سمت کام مانع جا به جایی پیوند لثه آزاد در طول جویدن و تکلم می شود.پیوند لثه آزاد با ضخامت حداقل 5/1-2میلی متر از کام برداشته می شود.پیوند لثه آزاد با بخیه های منقطع و ماتریس افقی در ناحیه محکم می شود.
پیوند لثه آزاد بافت همبندی
عفونت دندانی مزمن یا بی دندانی طولانی مدت منجر به از بین رفتن حجم زیادی از استخوان آلوئل می شود.روش های بازسازی قبل از کاشت ایمپلنت دندان برای جبران استخوان از دست رفته تجویز می شود.از آن جا که معمولا بافت نرم ضعیفی در این شرایط وجود دارد،پیوند همزمان بافت همبندی حین بازسازی فکی یا کاشت ایمپلنت دندان توصیه می شود.
در بعضی از موارد کلینیکی عرض لثهی کراتینیزه کافی است،ولی فقدان حجم کافی از لثه نتایج مخربی روی زیبایی دارد.هدف اصلی از افزایش حجم بافتی،بهبود پروفایل بافت نرم در اطراف تقاطع ایمپلنت دندان و اباتمنت و مخفی کردن رنگ فلزی زیر ان است.این جراحی می تواند در هر زمان انجام شود ولی نتایج پیوند لثه نرم بعد از قرار دادن روکش ایمپلنت دندان کمتر قابل پیش بینی است.ناحیه دندان های خلفی به ویژه بعد از کشیدن دندان کرسی سوم دارای بافت همبندی غنی از کلاژن است.کلاژن بیشتر منجر به ثبات بهتر پیوند و تحلیل کمتر آن می شود.در کام ناحیه ی بین دندان شماره 5 و 6دارای بافت همبندی متراکم است.ناحیه جلوتر حاوی بافت چربی زیاد و ناحیه خلفی حاوی غددبزاقی مینور فراوان است.ضخامت بافت کافی به بیوتایپ لثه ای،حجم بدن و سن بستگی دارد.آناتومی کام نیز باید مد نظر قرار گیرد.معمولا در مان عمیق نسبت به کم عمق .و پهن موقعیت اعصاب و عرق به حوی است که ریسک کمتری برای آسیب وجود دارد.قبل از برداشتن پیوند لثه،آماده سازی ناحیه ی گیرنده اجباری است.تا جای ممکن باید از برش های آزاد پرهیز شود.کلید موفقیت در پیوند لثه عروق گیری مناسب است.فراهم کردن یک پاکت بافتی برای بافت همبند دو منبع تغذیه خونی فراهم می کند.
بهترین روش برای برداشتن بافت همبندی رویکرد تغییر یافته تک برشی است.برش افقی عمود بر استخوان در حد4 میلی متر به سمت پایین ریشه به لبه لثه ای ناحیه دندان های خلفی زده می شود.طول برش بستگی به اندازه ی پیوند لثه دارد.برش موازی لثه را سوراخ نمی کند . فلپ را بصورت اسپلیت تا وسط کام آماده می کند.پیوند به وسیله کنار زدن پریوستال از استخوان کام بلند می شود.مکان دهنده پیوند لثه را با گاز استریل تحت فشار قرار می دهیم تا خونریزی آن کنترل شود.بعد از اتمام کار در مکان گیرنده،بخیه های منقطع یا ممتد برای تحت فشار قرار دادن ناحیه دهنده زده می شود.

نوشته های مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

مدیریت بافت نرم -  - مدیریت بافت نرم
جراحی پیوند لثه
مدیریت بافت نرم -  - مدیریت بافت نرم
درمان بیماری لثه
فهرست