رژنراسیون پیوند لثه

رژنراسیون پیوند لثه

مطالعات تجربی توصیف شده نشان دادند که سلول های پیش ساز برای تشکیل اتصالات بافت همبند جدید در لیگامان لثه قرار دارند.در نتیجه باید انتظار داشت که اگر سطح ریشه حین التیام توسط این سلول ها اشغال شود،اتصالات بافت همبند جدید به صورت قابل پیش بینی حاصل شوند.این دیدگاه در یک مطالعه بر روی میمون ها تایید شد که در آن از تماس یافت همبندی لثه ای را با سطح ریشه حین التیام با استفاده از غشاء پیشگیری شده بود.
بعد از کاهش بافت های ساپورت کننده در اطراف دندان های مورد آزمایش،سطوح ریشه به مدت 6 ماه برای تجمع پلاک اکسپوز شدند.سپس فلپ های بافت نرم کنار زده شدند و سطوح ریشه ای اکسپوز کورت کشیده شدند.تاج دندان ها قطع شده و ریشه ها submergeشدند.با این حال قبل از بستن کامل زخم یک غشا بر روی سطوح ریشه ای کورت کشیده شده در یک سمت فک قرار داده شد به منظور
1-جلوگیری از تماس بافت همبندی لثه با سطوح ریشه حین التیام
2-ایجاد یک فضا برای رشد بافت لیگامان لثه
هیچ غشایی بر روی ریشه های کنترالترال قرار داده نشد.آنالیز هیستولوژیک بعد از 3 ماه از التیام نشان داد که ریشه های پوشیده شده با غشاء به میزان قابل توجهی اتصالات بیشتری را نسبت به ریشه های پوشیده نشده با غشاء کسب کردند.در 4 ریشه از 9 ریشه مورد آزمایش،سمنتوم جدید کل ریشه ها را پوشاند.در تمام نمونه های کنترل ،سطح کرونال نسبت به سمنتوم تازه تشکیل شده،سلول های چند هسته ای و فعالیت های تحلیلی را نشان داد.در یک نمونه کنترل تقریبا نیمی از ریشه تحلیل رفت.رشد مجدد کرونالی استخوان آلوئولار به مقادیر مختلفی در ریشه های مورد آزمایش و کنترل رخ داد و ارتباطی بین میزان تشکیل سمنتوم جدید و میزان رشد مجدد استخوان یافت نشد.نتایج این مطالعه قویا پیشنهاد کرد که حذف سلول های بافت همبندی لثه ای از ناحیه در حال التیام با استفاده از یک سد فیزیکی ممکن است امکان اشغال شدن سطح ریشه ای detachشده را توسط سلول های لیگامال لثه فراهم کند.این مشاهده کاربرد کلینیکی درمانی پیوند لثه را فراهم کرد.بنابراین پیوند لثه شامل قرار گیری یک سد فیزیکی برای اطمینان از این است که سطح ریشه ی مبتلا به پریودنتیت توسط سلول های منشاء گرفته از لیگامان لثه اشغال شود.
درمان اولین دندان انسانی با پیوند لثه توسط Nyman و همکارانش انجام گرفت.به دلیل تخریب شدید لثه،دندان برای کشیدن برنامه ریزی شده بود.این امر امکان بدست اوردن مستندات هیستولوؤیک از نتایج درمان را فراهم کرد.به دنبال کنار زدن فلپ جرمگیری کل سطح ریشه و برداشت بافت گرانولاسیون انجام شد و ضایعه لثه با عمق 11میلیمتر مشخص شد.قبل از بستن فلپ ها یک غشاء به گومه ای قرار داده می شد تا قسمت هایی از استخوان سطح ریشه detachشده،نقص استخوانی و قسمت هایی از استخوان اطراف را بپوشاند.3ماه بعد از التیام،آنالیز های هیستولوژیک آشکار ساختند که سمنتوم جدید با فایبر های کلاژن وارد شونده به آن بر روی سطوح ریشه ای اکسپوز شده قبلی تشکیل شد.در یک مطالعه ی دیگر،12مورد درمان شده با پیوند لثه به صورت کلینیکی ارزیابی شدند و 5 مورد از 12 مستندات هیستولوژیک هم تهیه شد.
نتایج نشان دادند میزان قابل توجه اما متغیری از اتصالات بافت همبد جدید بر روی دندان های درمان شده تشکیل شد.با این حال،معمولا تشکیل استخوان نا کامل بود.نتایج متغیر به فاکتورهایی مانندمیزان لیگامان لثه باقی مانده،مورفولوژی نقص درمان شده،مشکلات تکنیکی در زمینه جایگذاری غشاء،تحلیل لثه و آلودگی باکتریال غشا و زخم حین التیام نسبت داده شدند.
پیوند لثه در تعدادی از کار آزمایی های بالینی برای درمان نقایص مختلف لثه ای مانند نقایص اینترابونی،درگیری های فورکا و نقایص تحلیل لثه موضعی به کار گرفته شده است.کارآیس پیوند لثه در ایجاد رژنراسیون لثه در این نقایص در مطالعات حیوانی و تعدادی از کارآزمایی های کنترل شده بالینی گزارش شده است.
نتایج کلینیکی پیوند لثه اغلب توسط تغییرات در CAL،سطوح استخوان،PPD و موقعیت لبه لثه ارزیابی شدند.در برخی از مطالعات بر روی درگیری فور کای 2 و 3،تغییرات افقی در اتصالات کلینیکی،سطوح استخوانی و عمق پاکت هم اندازه گیری شدند.با این حال شواهد از رژنراسیون واقعی اتصالات لثه فقط با استفاده از هیستولوژیک فراهم می شود.
 

نوشته های مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

رژنراسیون پیوند لثه -  - رژنراسیون پیوند لثه
رویکردهای پیشرفته روش های پیوند لثه برای بازسازی بافت لثه
رژنراسیون پیوند لثه -  - رژنراسیون پیوند لثه
رژنراسیون بافت های لثه
فهرست