درمان پریودنتیت مزمن با پیوند لثه

درمان پریودنتیت مزمن با پیوند لثه

پریودنتیت مزمن به صورت یک ژنژیویت القاء شده توسط پلاک شروع شده که یک وضعیت قابل برگشت می باشد،اما در صورتی که درمان نشده رها شود ممکن است به پریودنتیت مزمن تبدیل شود.ضایعات پریودنتیت مزمن از طریق از دست رفتن اتصالات و استخوان تشخیص داده می شوند و غیر قابل برگشت می باشند که باید با پیوند استخوان و پیوند لثه درمان شود.
ویژگی های کلینیکی پریودنتیت مزمن
ویژگی های پریودنتیت مزمن شامل علائم و نشانه های زیر می باشد:
1-تغییرات در رنگ،قوام و حجم لثه
2-خونریزی حین پروب کردن پاکت های لثه ای
3-کاهش مقاومت بافت نرم به پروب کردن(افزایش عمق پاکت یا ایجاد پاکت پریودنتال)
4-از دست رفتن سطح پروبینگ اتصالات
5-تحلیل لثه
ژنژیویت به عنوان یک ریسک فاکتور برای پریودنتیت مزمن
یافته های حاصل از مطالعات مقطعی نشان دادند که التهاب لثه همواره یک جز از پریودنتیت مزمن می باشد و ژنژیویت قبل از آغاز پریودنتیت ایجاد می شود.تفسیر داده ها از مطالعات مقطعی اولیه منجر به این باور شد که ژنژیویت درمان نشده همیشه به پریودنتیت مزمن تبدیل می شود.اما مطالعات اخیر نشان داده اند که این اتفاق همیشه نمی افتد.ضایعات ژنژیویت می توانند برای سال ها پایدار بوده و ممکن است هرگز به ضایعات پریودنتال با ویژگی از دست رفتن اتصالات و استخوان تبدیل نشوند.بنابراین نیازی به پیوند لثه و استخوان نخواهد بود.
این دو مورد به عنوان دو بیماری مجزا در نظر گرفته می شوند.پلاک باکتریال منجر به القای ژنژیویت آشکار می شود اما میزان پاسخ میزبان تعیین می کند که این ژنژیویت به بیماری لثه تبدیل شود یا خیر.
ژنژیویت بعد از چند روز یا چند هفته از تجمع پلاک ظاهر می شود در حالیکه برای تکامل پریودنتیت تخریبی مزمن در اکثریت موارد نیاز به دوره های طولانی از تجمع پلاک و جرم می باشد.در حال حاضر نسبت ضایعات لثه ای درمان نشده در یک فرد یا جمعیت که به ضایعات پریودنتال تخریبی تبدیل می شوند،نا مشخص است.علاوه بر ان فاکتور هایی که منجر به این تبدیل می شوند،به خوبی شناخته نشده اند.یافته های حاصل از مطالعات کلینیکی و مطلعات مقطعی آینده نگر نشان داده اند که وجو ژنژیویت ممکن است به عنوان ریسک فاکتور برای پریودنتیت مزمن در نظر گرفته شود.
در یک مطالعه بر روی دو نوجوان روستایی 15-24 ساله،مشاهده شد که در صد نواحی دارای BOP در معاینات ابتدایی با از دست رفتن اتصالات بعد از 2 سال مانیتورینگ مرتبط بود که پیشنهاد  کننده این مسئله می باشد که التهاب لثه یک شاخص خطر برای از دست رفتن اتصالات اضافی در این مطالعه ی کوهورت می باشد.
التهاب لثه می تواند ریسک فاکتور نسبی برای پریودنتیت تخریبی مزمن و از دست رفتن دندان باشد.این نتایجی می باشد که نشان میدهند فقدان ژنژیویت یک شاخص خوب برای حفظ طولانی مدت سلامت پریودنتال در افراد و در نواحی مختلف می باشد.
استعداد به پریودنتیت مزمن
همانطور که در بالا ذکر شد،ژنژیویت القاء شده توسط پلاک و پریودنتیت مزمن تظاهراتی متفاوت از یک بیماری اند. حال سوالی که مطرح می شود ای است که آیا پریودنتیت و ژنژویت هر دو  تحت تاثیر پاسخ میزبان  به پلاک قرار می گیرند یا نه؟اگر پاسخ مثبت باشد،مستعد بودن به ژنژیویت می تواند نشان دهنده مستعد بودن به پریودنتال مزمن هم باشد.
حتی در گزارشات اولیه از مطالعاتی که ژنژیویت تجربی در انسان نامیده می شدند،شواهدی موجود بود که نشان می داد،شروع و شدت پاسخ التهابی در لثه به تجمع پلاک به طور قابل ملاحظه ای در بین شرکت کنندگان تفاوت داشت.
این تفاوت ها در ان زمان به میزان متفاوت تجمع پلاک، و یا تفاوت در گونه های باکتریال موجود در پلاک نسبت داده می شد.مطالعات اخیر با استفاده از مدل ژنژیویت  تجربی در انسان نشان داد که تفاوت قابل توجه در پاسخ التهابی در افراد مختلف با وجود تشابه در کمیت و کیفیت تجمع پلاک وجود داشت.
ژنژویت باعث تحلیل لثه میشود البته که درمان پیوند لثه برای تمام این بیماری ها 100% نمی باشد و ممکن است نتایج رضایت بخشی حاصل نگردد.

نوشته های مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

درمان پریودنتیت مزمن با پیوند لثه -  - درمان پریودنتیت مزمن با پیوند لثه
انواع جراحی لثه
درمان پریودنتیت مزمن با پیوند لثه -  - درمان پریودنتیت مزمن با پیوند لثه
ریسک فاکتور های بیماری لثه که بیمار را نیازمند پیوند لثه می کند
فهرست