تعریف و تقسیم بندی
از دیدگاه اصطلاح شناسی واژه،Implant  از دو جزء Im و plantare تشکیل شده است.پیشوند Im به معنای درون می باشد و plantare نیز از مصدر plantation به معنای کاشتن و کار گذاشتن مشتق گردیده است.به این ترتیب در یک تعریف عام،ایمپلنت دندان جسمی است که در محلی کاشته  یا کارگذاشته می شود.در اصطلاحات عمومی پزشکی از کلمه ایمپلنت بیشتر به دو معنا ممکن است استفاده شود:
1-جایگذاری یک ماده رادیواکتیو،Inert بیولوژیک یا زنده در بدن.
2-پیوند زدن یا جایگزین نمودن عضو یا بافتی در بدن.
در حرفه دندانپزشکی،ایمپلنت های مورد استفاده برای بازسازی نواحی بی دندانی،Dental Implant  یا Oral Implants نامیده می شوند.طبق تعریف AAID ایمپلنت دندانی،وسیله ای است که از مخاط دهان عبور نموده و بر روی یا درون استخوان  مربوط به حفره  دهان قرار می گیرد و دارای قابلیت تطابق و سازگاری بیولوژیکی بوده و قادر به انجام فانکشن بیولوژیکی است و می تواند جهت حمایت از پروتز های ثابت یا متحرک مورد استفاده قرار بگیرد.وسایلی که به عنوان ایمپلنت های دهانی یا پزشکی به کار برده می شوند،از مواد خاصی به نام Biomaterial ساخته می شوند.طبق تعریف،بیومتریال یک ماده غیر زنده است که به سیستم های بیولوژیکی دارد.ایمپلنت ها از یک یا چند بیومتریال ساخته می شوند و در بدن به طور کامل یا نسبی در زیر سطح اپی تلیوم قرار می گیرند.در یک تقسیم بندی کلی ایمپلنت ها بر دو نوع می باشند:
1-ایمپلنت باز
2-ایمپلنت بسته
ایمپلنت هایی که به طور کامل درون بدن قرار می گیرند و با محیط بیرون ارتباطی ندارند،اصطلاحا ایمپلنت بسته می گویند.انواع پروتز های داخلی از جمله دریچه های مصنوعی قلب،مفاصل مصنوعی و … از این نوع ایمپلنت ها به شمار می ایند.
ایمپلنت باز شامل ایمپلنت هایی می گردند که به طور کامل درون بدن قرار نگرفته و به این ترتیب تا حدی در معرض محیط خارجی بدن هستند.ایمپلنت های دهانی همگی از این نوع می باشند.
انواع ایمپلنت های دندانی:
به طور کلی از نظر کاربرد ایمپلنت های دندانی را به 5 گروه می توان تقسیم نمود:
1-Intramucosal Inserts
2-Subperisteal Implants
3-Teransosseous Implants
4-Endosseous Implants
5-Endodontic Implants
بحث اصلی این مقاله مربوط به Endosseous Implants(ایمپلنت های داخل استخوانی)می باشد اما به منظور آشنایی با دیگر انواع ایمپلنت دندان ،در این مقاله سعی شده که به طور مختصر توضیحی ذکر شود.
(Intera)mucosal Inserts
ایمپلنت هایی دکمه ای هستند که از یکسو بر روی سطح دنچر های متحرک قرار می گیرند و از سوی دیگر درمیان مخاط دهان واقع می گردند.به این ترتیب،هنگام قرار گرفتن دنچر(دست دندان) در دهان،این ایمپلنت ها موجب تثبیت دنچر بر روی سطح فک بیمار می گردند.این ایمپلنت ها بیشتر برای تثبیت دنچر های کامل فک بالا مورد استفاده قرار گرفته اند و کاربرد انها در حال حاضر رایج نمی باشند.
Subperosteal Implants(ایمپلنت های تحت پریوستی):
این ایمپلنت های اسکلتی زینی یا نردبانی شکل و منطبق با سطح استخوان آلوئولر فکین دارند و برای تثبیت پروتز به ویژه در مواردی که فک پایین دچار آتروفی گردیده است مورد توجه قرار می گیرند.اسکلت این ایمپلنت ها اصولا بر سه نوع است:
1-برای بی دندانی کامل Full subperiosteal implant یاcompelet arch type
2-برای بی دندانی پارسیل یک طرفه Unilateral
3-برای بی دندانی پارسیل دو طرفه Universal Bilateral
مراحل ساخت و آماده سازی این نوع ایمپلنت ها طی دو مرحله جراحی صورت می گیرد.در مرحله اول پس از کنار زدن بافت های مخاطی پریوستی از سطح استخوان قالبگیری به عمل می آید و براساس cast حاصله،اسکلت ایمپلنت های زیر لثه ای فرم داده شده و ساخته می شود.سپس در طی مرحله دوم جراحی،این اسکلت در زیر مخاط جای داده می شود و بر روی پایه هایی از اسکلت که خارج از سطح مخاط قرار می گیرند پروتز ساخته می شود در حال حاضر با استفاده از تکنیک های توموگرافی کامپیوتری بدون انجام مرحله اول جراحی،مدل فک بیمار تهیه گردیده و پس از آماده شدن اسکلت تنها به وسیله یک مرحله عمل جراحی ایمپلنت دندان بر روی فک بیمار قرار داده می شود.
Transosseous Implants
این ایمپلنت ها در ناحیه قدامی فک پایین قرار داده شده و پیچهای انها از کل عرض فک عبور می نماید.از این ایمپلنت ها در مواردی که استخوان فک پایین دچار تحلیل نسبتا شدیدی گردیده است می توان جهت تثبیت دنچر در فک پایین استفاده نمود.این ایمپلنت ها به وسیله دو نوع روش جراحی داخل دهانی و خارج دهانی در فک پایین کار گذاشته می شوند و با وجود میزان موفقیت نسبتا قابل ملاحظه آنها،چون تکنیک عمل جراحی و کار گذاشتن آنها در فک مشکل است کمتر مورد استفاده قرار می گیرند.
Endosseous Implants:
این ایمپلنت ها درون استخوان فک جای می گیرند و پس از تثبیت در استخوا می توان بر روی انها پروتز ساخت.در حال حاضر ایمپلنت های داخل استخوانی بیش از سایر انواع ایمپلنت های دندانی مورد استفاده قرار می گیرند.
Endodontic Implants:
این ایمپلنتها پینی شکل بوده و برای تثبیت دندان هایی که از نظر پریودنتالی(لثه ای) ضعیف هستند و نسبت تاج به ریشه آنها نامناسب است،استفاده می گردند.برای کاربرد این نوع ایمپلنت ها ابتدا مجرای ریشه به روش های معمول تمیز و آماده می شود.پس از آماده سازی ناحیه انتهای ریشه،مجرای ریشه توسط reamers مخصوص به اندازه مطلوب جهت قرار گرفتن ایمپلنت دندان درآورده می شود.سپس ناحیه انتهای ایمپلنت دندان به sealer مناسبی آغشته می شود و ایمپلنت در داخل مجرای ریشه قرار می گیرد و در محل پیچ شده و سفت می شود.

نوشته های مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

تعریف ایمپلنت دندان -  - تعریف ایمپلنت دندان
اثرات عادات tongue thrust و اندازه زبان بر ایمپلنت دندان
تعریف ایمپلنت دندان -  - تعریف ایمپلنت دندان
تاریخچه ی ایمپلنت های دندانی داخل استخوانی
فهرست