بیرون زدن ایمپلنت دندان

بیرون زدن ایمپلنت دندان

ارسال توسط
محمد حسینی
در تاريخ 24 مرداد 1397 08:49
( گروه: ایمپلنت دندان )

در صورتی که ایمپلنت دندان در حین دوره ترمیم در یک پروسه جراحی دو مرحله ای بیرون زده شوند،هیچ تلاشی مبنی بر پوشاندن آنها با بافت نباید صورت گیرد.اکسپوز شدن ایمپلنت دندان به تنهایی موفقیت ثابت نگه داشتن محکم ایمپلنت ها را به خطر نمی اندازد.بافت نرم رویی ایمپلنت دندان نقش خیلی کمی را در تشکیل استخوان بر روی سطح ایمپلنت دندان دارد.هر چند در صورتی که علت اکسپوز شدن،نکروز فشاری بافت نرم بر روی ایمپلنت ها ناشی از پروتز باشد،این مشکل ممکن است منجر به حرکت کم ایمپلنت دندان شود.

بنابراین هر گاه ایمپلنت از درون بافت نرم اکسپوز شود فشار های خارجی وارد بر آن باید حذف شوند.دنچر در ناحیه ایمپلنت های اکسپوز شده به شدت ریلیف می شود.

Tal و همکارنش گزارش کردند که اکسپوز شدن(بیرون زدن-پدیدار شدن)ناقص یک ایمپلنت دندانی از اکسپوز شدن کامل آن مخرب تر است.اکسپوز شدن نقطه ای تا سه چهارم ایمپلنت دندان اغلب با اگزودار و یا التهاب مزمن بافت اطراف ناحیه کرست و از دست دادن استخوان لبه مرتبط است.همچنین شیوع باکتری های بی هوازی هم افزایش می یابد.در نتیجه توصیه می شود که اکسپوز شدن ناکامل ایمپلنت نادیده گرفته نشود و یا به صورت ناقص درمان نشود.

پروتکل درمان اکسپوز شدن ناقص ایمپلنت دندان،بدون ارتباط با اگزودا،در ادامه بدین شرح است:

1)اکسپوز کردن کامل پیچ پوشاننده ایمپلنت دندان،برداشتن  healing cap،شستشوی ایمپلنت دندان با کلرهگزیدین و قرار دادن یک PME

2)برقراری بهداشت دهان با یک مسواک نرم صبح و عصر

3)استفاده از کلرهگزیدین بر روی ناحیه دو بار در روز

ایمپلنت با اکسپوز ناقص با اگزودا نیاز به درمان تهاجمی تری دارد.روی ایمپلنت باید به صورت کامل باز شود.پیچ پوشاننده برداشته شده و رفتن استخوان مارجینال نیز تعیین شود.کنار زدن بافت و اکسپوز کردن ایمپلنت در دستور کار است.بافت گرانولاسیون از استخوان اطراف ایمپلنت باید کورتاژ شود.سطح ایمپلنت با استفاده از یک فرز الماسی و یا air abrasion با مخمر یا خمیر مایه به صورت مکانیکی تمیز شده و با تتراسایکلین و اسید سیتریک آغشته میشود.همچنین هنگامی که میزان از دست رفتن استخوان به چند میلیمتر میرسد،استفاده از یک گرفت استخوانی و غشاء لازم میشود.در صورتی که از گرفت استخوانی استفاده میشود،بافت باید به صورت کامل غشاء را بپوشاند.

در نواحی ای که از دست رفتن استخوان به میزان محدودی باشد،یک PME تجویز میشود.معمولا در صورت استفاده از غشاء،بسته شدن اولیه شانس موفقیت را افزایش میدهد.استفاده از آنتی بیوتیک به مدت پنج روز و شستشوی روزانه با کلرهگزدین هم تجویز میشود.روش مشابهی در مورد ایمپلنت های nonsubmerged یا پروتکل ترمیمی یک مرحله ای به کار گرفته میشود.

شکست ایمپلنت

حرکت ایمپلنت در طول دوره ترمیم نا معمول است اما ممکن است اتفاق بیفتد.این عارضه ندرتا با درد و عفونت،ولی اغلب اب یک ناحیه رادیولوسنت در اطراف ایمپلنت همراه است.با هر علتی،ایمپلنت باید بیرون آورده شود و جای آن در طی 8تا 10 هفته بعد با گرفت اتوژن یا مواد جانشین استخوان به منظور تشکیل استخوان قبل از قراردهی بعدی ایمپلنت،پرشود.در موارد نادر،شکست زود هنگام ایمپلنت،قرار دادن یک ایمپلنت با قطر بیشتر جبران شود.این حالت در حضور عفونت منع تجویز دارد.

چکیده

قراردهی ایمپلنت های ریشه ای شکل در قدام مندیبل شایع ترین اندیکاسیون را در بیماران با بی دندانی کامل دارد.این ناحیه بهترین امکان را برای آغاز یادگیری جراحی ایمپلنت به علت وجود لندمارک های واضح،دسترسی خوب و تراکم استخوانی که اغلب اجازه انعطاف پذیری در تکنیک مورد استفاده را میدهد،فراهم میشازد.همچنین قراردادن ایمپلنت ریشه ای شکل در خلف مندیبل در بیماران بی دندانی ناکامل عملی شایع است و همراه با تکنیکی کلینیکی برای ارزیابی منطقه امن برای قرار دادن ایمپلنت ها در بالای کانال مندیبل شرح داده شده است.


تعداد مشاهده خبر: (669)

گروه خبر: ایمپلنت دندان


نويسنده:


کد خبر: 335


ارسال به دوستان











نوشته های مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

بیرون زدن ایمپلنت دندان -  - بیرون زدن ایمپلنت دندان
جایگذاری فوری ایمپلنت دندان پس از کشیدن دندان
بیرون زدن ایمپلنت دندان -  - بیرون زدن ایمپلنت دندان
قضیه درمان استرس در دندانپزشکی ایمپلنت دندان
فهرست