ایمپلنت های موفق و ناموفق

ایمپلنت های موفق و ناموفق


هر ایمپلنتی که در دهان بیمار بماند و با استخوان یکپارچه باشد ماندگار Surviaval در نظر گرفته می شود . اما از میان این ایمپلنت ها برخی موفق و برخی ناموفق می باشند . تعریف success نیازمند پذیرش شاخص های بالینی و رادیوگرافی است که براساس آن و به شکل عینی وضعیت ایمپلنت تعریف گردد . از سوی دیگر ، ایمپلنت های فاقد یکپارچگی استخوانی و از دست رفته failure م…

هر ایمپلنتی که در دهان بیمار بماند و با استخوان یکپارچه باشد ماندگار Surviaval در نظر گرفته می شود . اما از میان این ایمپلنت ها برخی موفق و برخی ناموفق می باشند . تعریف success نیازمند پذیرش شاخص های بالینی و رادیوگرافی است که براساس آن و به شکل عینی وضعیت ایمپلنت تعریف گردد . از سوی دیگر ، ایمپلنت های فاقد یکپارچگی استخوانی و از دست رفته failure محسوب می شوند و ایمپلنت های دارای مشکل که در معرض خطر از دست رفتن قرار دارند failing implants خوانده می شوند . implant survibal شامل همه ایمپلنت های ماندگار چه سالم و چه مشکل دار می شود . شکست درمان یا همان failure ممکن است در زمان جراحی ایمپلنت دندان و یا در طول دوران ترمیم و بروز یکپارچگی استخوان رخ دهد که به آن شکست زود هنگام یا early failure گفته می شود . اما برخی از مشکلات و شکست ها پس از پایان دوران ترمیم و یکپارچه شدن ایمپلنت با استخوان اطراف روی خواهد داد . این شکست های دیر هنگام که در طول یا پس از مراحل پروتزی برای ایمپلنت های یکپارچه شده با استخوان اتفاق می افتد با نام late failures خوانده می شوند .امکان بروز عفونت های زودرس پس از کاشت ایمپلنت و یا در دوران شکل گیری یکپارچگی استخوانی وجود دارد . این عفونت ها گاهی آن چنان شدید هستند که نیاز به خارج کردن فوری ایمپلنت دندان را پیش می آورند . اصطلاح پری ایمپلنتیت زود هنگام به وجود ضایعات التهابی با منشا عفونی در دوران ترمیم و یکپارچگی ایمپلنت در داخل استخوان اشاره دارد .

گاهی نیز استخوان کرونال سالم و دست نخورده است و تنها استخوان اطراف اپکس ایمپلنت دچار تخریب می شود که به آن پری ایمپلنتیت اپیکال می گویند . برخی از محققان از نام گذاری این مشکلات با اصطلاح پری ایمپلنتیت اجتناب می نمایند چرا که معتقدند پری ایملنتیت واقعی تنها پس از یکپارچه شدن ایمپلنت در استخوان معنا می یابد . بنا بر تعریف ، بارگذاری اکلوزالی بیش از حد کاربرد نیروهای اکلوزالی فانکشنال یا پارافانکشنالی است که از آستانه ی تحمل پروتز ، اجرای ایمپلنت یا قدرت محل اتصال ایمپلنت با استخوان فراتر رود . بدون آن که آسیب بیولوژیک به سیستم وارد آورد . مشکلات بیومکانیکی همچون شکستگی ایمپلنت ، شکستگی پیچ اباتمنت ، لق شدن یا شکستگی پروتز از جمله عواقب بالینی این بارگذاری بیش از حد است که اگر کنترل نشود باعث از دست رفتن یکپارچگی استخوانی و لقی ایمپلنت خواهد شد . در اصطلاح دو نوع بارگذاری نامناسب داریم که یکی بارگذاری رودهنگام است و دیگری بارگذاری بیش از حد یا همان over loading که آن را تعریف کردیم . بارگذاری زود هنگام به معنای وارد شدن نیرو به ایمپلنت در حال ترمیم در فاصله زمانی 48 ساعت تا 3 ماه پس از جاگذاری می باشد . بنابراین بارگذاری زود هنگام برای ایمپلنت در حال یکپارچه شدن و بارگذاری بیش از حد برای ایمپلنت یکپارچه شده با استخوان به کار برده می شود .


تعداد مشاهده خبر: (908)

گروه خبر: ایمپلنت دندان


نويسنده: مدیر سایت


کد خبر: 215


ارسال به دوستان











نوشته های مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

ایمپلنت های موفق و ناموفق -  - ایمپلنت های موفق و ناموفق
لیزر در بیماری های اطراف ایمپلنت دندان
ایمپلنت های موفق و ناموفق -  - ایمپلنت های موفق و ناموفق
مدیریت بافت نرم بعد تحویل پروتز ایمپلنت دندان
فهرست