ایمپلنت دندان,ایمپلنت های کوتاه,ایمپلنت
X
06

معایب ایمپلنت دندان کوتاه

معایب ایمپلنت دندان کوتاه

معایب ایمپلنت دندان کوتاه

در خلال سال ها عوامل خطر متفاوتی برای طول عمر ایمپلنت دندان بر شمرده شده است.یک مروری بر مقالات در ارتباط با شکست و طول ایمپلنت دندان در سال 2003 توسط کوداگر و همکارانش به چاپ رسید.در میان حجم وسیعی از مقالات که به طول ایمپلنت دندان اشاره کرده بودد،ایمپلنت های 10 میلیمتری یا کوتاهتر میزان شکست ایمپلنت دندان های کوتاه 10 درصد در مقابل میزان شکست 3 درصدی ایمپلنت های بلند تر بود.شکست ها زمانی واضح تر بودند که ایمپلنت های کوتاهتر از 10 میلیمتر در نواحی خلفی در بیماران با بی دندانی پارسیل کار گذاشته شده بودند.کمتر از نیمی از گزارش های بالینی میزان ماندگاری را بیشتر از نود درصد گزارش کرده اند و در بیش از نیمی از گزارش ها میزان شکست ایمپلنت دندان بیشتر از 7/19 درصد برآورده شده است.

مروری بر مقالات متعدد بزرگ چند مرکزی درباره ایمپلنت های کوتاه حاوی نکاتی قابل توجه است.مینسک و همکارانش نتایج یک مرکز آموزشی را در سال 1996 ارائه کردند که در آن بیش از 80 جراحی مختلف از 6سیستم متفاوت ایمپلنت دندان در دوره ای بیش از 6 سال مورد بررسی قرار گرفته بود.میزان شکست ایمپلنت های 7تا 9 میلیمتری 16 درصد بود.میزان ماندگاری کلی در تمام انواع بلندتر ایمپلنت دندان 95 درصد بود.وینکلر و همکارانش در سال 2000یک گزارش چند مرکزی را با مدت زمان 3 سال ارائه کردند.ماندگارب ایمپلنت دندان با طول ایمپلنت دندان رابطه مستقیم داشت.میزان شکست ایمپلنت هایی با طول 7 میلیمتر 4/26 درصد بود درحالی که در ایمپلنت های 16 میلیمتری این رقم به 2/8 درصد کاهش می یافت.میزان شکست ایمپلنت های 8 میلیمتری 13 درصد بود درحالی که در ایمپلنت های 10 میلیمتری این رقم 9/10 درصد و در ایمپلنت های 13 میلیمتری 7/5درصد بود.

درسال 2003 ونگ و همکارانشدر یک گزارش چند مرکزی دریافتند 60 درصد از کل ایمپلنت های شکست خورده 10 میلیمت یا کمتر بوده است.میزان شکست کلی ایمپلنت دندان ها در مطالعه 9 درصد و در ایمپلنت های 5/8میلیمتری 19 درصد بود.نائرت و همکارانش گزارشی از نتایج بالینی ایمپلنت های دندانی کوتاه ارائه کردند.میانگین میزان ماندگاری ایمپلنت های کوتاهتر از 10 میلیمتر 5/81 درصد بود درحالی که میزان ماندگاری ایمپلنت های بلندتر بیش از 95 درصد بوده است.باید توجه داشت که میزا شکست در اغلب این کزارش ها شکست های جراحی یا شکست های مربوط به اسئواینتگریشن بوده است.شکست های ایمپلنت های کوتاه گاهی هم بعد از Ioading پروتزی رح میدهد.به عبارت دیگر موفقیت جراحی با طول ایمپلنت دندان تحت تاثیر قرار نمیگیرد.با این وجود بعد از این که پروتز در فانکشن قرار گرفت.افزایش شکست در Ioading زودرس مشاهده میشود به خصوص در 12 تا 18 ماه اول.

وقتی یک ایمپلنت دندان 12 میلیمتری یا بلند تر بدون به کارگیری روش های جراحی پیشرفته برای افزایش ارتفاع قابل استفاده نباشد،به کارگیری ایمپلنت های کوتاهتر باید مد نظر قرار گیرد.با این وجود 4دلیل بیو مکانیکی وجود دارد که میتوان با کمک آنها توضیح داد که چرا یک ایمپلنت دندان کوتاه خلفی پس از Ioading بیشتر در معرض خطر شکست قرار دارد:

1.بالاتر بودن نیروی جویدن

2.تراکم استخوان در احیه

3.ارتفاع افزایش یافته تاج

4.ملاحظات مربوط به طراحی ایمپلنت دندان

سایز ایده آل ایمپلنت دندان

برای دستیابی به موفقیت قابل پیش بینی در شرایط وجود نیروهای عادی و تراکم استخوان رایج در میان بیماران،یک طول حداقل برای ایمپلنت دندان وجود دارد که به عرض بدنه ایمپلنت دندان و طراحی آن بستگی دارد.هرچه استخوا نرم تر باشد توصیه میشود طول بدنه ایمپلنت بلندتر و عرض آن پهن تر انتخاب شود.در مقالات مطالعات وسیعی در این زمینه صر گرفته و گزارش شده میزان ماندگاری بیشتر برای ایمپلنت زمانی بدست می آید که طول ایمپلنت دست کم 12 میلیمتر باشد.در ایمپلنت های کوتاهتر معمولا خطر شکست بیشتر بوده و بنابراین به عنوان گزینه اول در طرح درمان مطرح نمیشوند.به جای تنظیم یک طرح درمان ایده آل که ممکن است در ناحیه سطح تماس دچار نقص باشد،حداقل طول یک ایمپلنت برای یک پروتکل التیام بدون بارگزاری برای اغلب طرح های ایمپلنت دندان،معمولا 12 یا بیشتر است.بنابراین پس از تعیین طرح درمان ایده آل،موقعیت های کلیدی قرارگیری ایمپلنت دندان،و تعداد ایمپلنت دندان،طول انتخابی ایمپلنت برای عمده طرح های درمانی دست کم 12 میلیمتر است.

منطق ایمپلنت های کوتاه

گاهی پس از تایید عرض و فضای مزیودیستالی،دندانپزشک از ارتفاع اسخوان موجود قابل استفاده برای تعیی طول ایمپلت استفاده میکند.ارتفاع استخوان قابل استفاده از کرست ریج بی دندانی تا لندمارک مقابل اندازه گیری میشود.معمولا کمتری ارتفاع استخوان موجود در نواحی خلفی فک ها دیده میشود چون سینوس ماگزیلاری بعد از از دست رفتن دندان ها گسترش پیدا کرده و کانال مندیبولار نیز 10 میلیمتر یا بیشتر بالاتر از بردر تحتانی بدنه مندیبل است.مطالعه رادیوگرافیک 431 بیمار با بی دندانی پارسیل نشان داد ارتفاع استخوان موجود قابل استفاده تنها در 38 درصد ماگزیلا و 50 درصد مندیبل،6 میلیمتر یا بیشتر است.نیرو های جویدن در نواحی خلفی دهان بیشتر از نواحی قدامی است.در نتیجه در نواحی خلفی دهان با نیروی جویدن بالا،بدون پیوند سینوس یا روش های جراحی پیشرفته گاهی ایمپلنت هایی کوتاهتر از ایمپلنت های نواحی قدامی مورد استفاده قرار خواهند گرفت.طول ایمپلنت دندان به طور کلی سطح تماس بدنه ایمپلنت را تحت تاثیر قرار میدهد و بنابراین از جنبه تئوریک مطلوب است.با این وجود بدون توجه به آنچه در دندان های طبیعی و غشای پریودونتال رخ میدهد استرس در اطراف ایمپلنت هنگام فانکشن و پارافانکشن به طور تیپیک روی استخوان مارژینال در کرست ریج متمرکز میشود.آنالیز های سه بعدی نشان داده که برای یک ایمپلنت که در تماسمستقیم با استخوان قرار دارد،بیشترین مقدار استرس در 5 میلیمتری کرستالی سطح تماس استخوان _ ایمپلنت متمرکز میشود.

بزرگی استرس هایی که به یک سوم آپیکالی ایمپلنت دندان منتقل میشوند کمتر از مقدار استرس هایی است که به یک سوم کرستال منتقل میشوند.

درنتیجه تحت برخی شرایط بالینی خاص ممکن است الگوی انتقال استرس به استخوان در ایمپلنت های کوتاه و بلند مشابه باشد.


تعداد امتيازات: (0) Article Rating
تعداد مشاهده خبر: (41)
گروه خبر: ایمپلنت دندان
کد خبر: 330

  • معایب ایمپلنت دندان کوتاه