پیوند استخوان,ایمپلنت دندان
X
21

شکست در بلوک های استخوانی و لقی ایمپلنت دندان

شکست در بلوک های استخوانی و لقی ایمپلنت دندان

شکست در بلوک های استخوانی و لقی ایمپلنت دندان

اکسپوژر بلوک های استخوان و پلیت های استخوان کورتیکال

اکسپوژر بلوک های استخوان اتوژن و پلیت های استخوان کورتیکال ممکن است علل مختلفی داشته باشند که عبارتند از نکروز فلپ،دهی سنس زخم با منشاء غیر التهابی و استرس های مکانیکی وارد بر ناحیه جراحی مثلا بخاطر پروتز متحرک،اکسپوژر غشاء،پارتیکل های استخوانی،مواد جایگزین استخوان،بلوک های استخوانی،پلیت های استخوانی یا پیچ های تثبیت کننده اصولا باعث آلودگی باکتریایی و تحلیل استخوان اتوژن متعاقب آن می شود که در نهایت منجر به شکست کامل پیوند استخوان خواهد شد.

درمان آکسپوزر پیوند استخوان بسیار دشوار بوده و پروگنوز آن ضعیف است.تکرار جراحی پیوند امکانپذیر نیست مگر اینکه فقط ناحیه کوچگی اکسپوز شده و بافت نرم اطراف ناحیه اکسپوز شده کاملا التیام یافته باشد.

این اتفاق دست کم تا 4 هفته پس از جراحی مسئله مهمی نیست.تا آن موقع بیمار باید چندین بار در روز ناحیه اطراف اکسپوژر را با محلول کلرهگزیدین یک دهم درصد شستشو داده و ژل کلرهگزیدین یک درصد در محل بمالید.پیش از پوشش جراحی،استخوان اکسپوز شده باید دبریدمان شود تا بافت استخوانی آلوده برداشته شود.در بسیاری موارد حجم باکالی پیوند استخوان باید ریداکت شود تا بستن بافت نرم بدون کشش امکانپذیر شود.در این موارد باید هفت روز آنتی بیوتیک سیستمیک مصرف شود.حتی با این درمان شانس دستیابی به پوشش کامل پیوند و بنابراین ماندگاری دست کم بخشی از بافت جوش خورده ضعیف است.اگر این تلاش های درمانی به نتیجه نرسید خارج کردن کل پیوند تجویز می شود.

لقی،تحلیل شدید و نکروز پلیت های استخوان کورتیکال

جراحی مرحله دوم ایمپلنت دندان معمولا 6 ماه بعد از پیوند استخوان بافت سخت انجام می شود.تا آن موقع جوش خوردن استخوان پیوند معمولا کامل شده و می توان پیچ های فیکس را برداشته و ایمپلنت را در موقعیت پروتزی صحیح جایگذاری کرد.

اگر جوش خوردن کامل پیوند استخوان به بستر پذیرنده تا این زمان اتفاق نیفتاده باشد،ممکن است هنگام خارج کردن پیچ های فیکس کننده یا آماده سازی محل قرار گیری ایمپلنت دندان ،لقی پیوند مشخص شود.لقی پیوند ممکن است به دلایل مختلفی اتفاق بیفتد از جمله ازردگی مکانیکی ناحیه هنگام التیام،فیکساسیون اولیه ناکافی پیوند به بستر خود با پیچ و پر کردن فضاهای بین بستر پذیرنده و پیوند با پارتیکل های استخوانی یا ماده جایگزین استخوان یا ناتوانی در پوشش ناحیه با غشاء هنگام پیوند که هر دو این ها می توانن به رشد بافت همبندی بین استخوان ترانسپلنت شده و بستر پذیرنده منجر شده و یکپارچگی پیوند استخوان را مخدوش کنند.فارغ از هر دلیل در صورت لقی پیوند باید پیوند لثه همبندی و پارتیکل های مواد پیوند که در بین پیوند و بستر پذیرنده داخل بافت همبندی احاطه شده اند را به طور کامل خارج کرد تا خونریزی اتفاق افتاده و سپس پیوند را در بستر پذیرنده مجددا فیکس کرد.این بدین معناست که پیش از جایگذاری ایمپلنت دندان باید 6 ماه دیگر هم صبر کرد.

حتی اگر غشاء اکسپوز نشده باشد،بازهم در صورت  استفاده از بلوک های پیوند استخوان  یا پلیت های استخوانی همواره مقدار مشخصی از تحلیل رخ می دهد.برجستگی پیچ های فیکس کننده در زیر مخاط در دوره التیام ممکن است یک علت تحلیل شدید باشد.بعد از اینکه ناحیه مشکوک در زمان مقرر برای جایگذاری ایمپلنت دندان باز شد،گاهی به وضوح دیده می شود که بخش هایی از پیچ های فیکس کننده با استخوان پوشانده نشده اند.اگر به رغم تحلیل،دستیابی به ثبات اولیه امکانپذیر باشد،می توان در این زمان از رژنراسیون هدایت شده استخوان برای یک پیوند استخوان ثانویه استفاده کرد.اگر تحلیل آنقدر شدید است که امکان دستیابی به ثبات اولیه میسر نیست،پیوند استخوان باید تا شش ماه دیگر به تعویق بیفتد.

اگر در روز کاشت ایمپلنت دندان مشخص شد که بخشی از پیوند یا کل پیوند جدا و نکروز شده است،برداشت کامل بافت مرده تجویز می شود.در این موارد توصیه می شود هفت روز آنتی بیوتیک مصرف شود.

تعداد امتيازات: (0) Article Rating
تعداد مشاهده خبر: (304)
گروه خبر: ایمپلنت دندان
کد خبر: 323

  • شکست در بلوک های استخوانی و لقی ایمپلنت دندان