X
16

روش های تک مرحله ای و دو مرحله ای ایمپلنت دندان

جراحی تک مرحله ای که در آن آگمنتیشن و جایگذاری ایمپلنت دندان بصورت همزمان انجام می شود بخاطر زمان کوتاه تر درمان و راحتی بیشتر بیمار بر روش های دو مرحله ای ارجحیت دارد ولی این کار به لحاظ کلینیکی همیشه امکانپذیر نیست.باید روش آگمنتیشن بافت سخت با توجه به آناتومی دیکفت انتخاب شود.وقتی پلیت های استخوان کورتیکال مورد استفاده قرار گرفته اند،آگمنتیشن و جایگذاری همزمان ایمپلنت دندان همراه با ثبات اولیه و موقعیت سه بعدی مطلوب و صحیح ایمپلنت دندان به ندرت امکانپذیر است و وقتی از بلوک های استخوان اتوژن استفاده شده باشد این کار همواره غیر ممکن خواهد بود.برعکس برای دیفکت های کلاس 1 و وجود پلیت استخوانی پالاتال یا لینگوال،گاهی می توان با استفاده از پارتیکل های استخوان اتوژن یا مواد جایگزین استخوان زنوژنیک و یک غشاءمناسب برای بازسازی دیفکت های استخوان باکال،از روش های جراحی یک مرحله ای استفاده کرد.

حتی پس از معاینات کلینیکی و رادیوگرافیک،ممکن است هنگام جراحی مشخص شود که شدت دیفکت استخوای به استباه تشخیص داده شده و نمی توان از روش یک مرحله ای جراحی ایمپلنت دندان استفاده کرد.در این مواردباید از روش دو مرحله ای بهره برد؛ابتدا آگمنتیشن انجام گرفته و سپس جایگذاری ایمپلنت دندان بعد از گذشت زمان کافی از التیام با جراحی ثانویه صورت گیرد.

اگمنتیشن افقی بافت سخت و جایگذاری همزمان ایمپلنت دندان همواره در شرایط کلاس 1 قابل انجام است که در آن دیواره پالاتال یا لینگوال وجود داشته و شکل دیفکت دستیابی به ثبات اولیه و قرار گیری صحیح سه بعدی ایمپلنت را امکانپذیر می سازد.سپس بخاطر آناتومی دیفکت در جهت باکو اورالی هنگام جایگذاری ایمپلنت دندان تقریبا همیشه تورم یا فنستریشن ایجاد می شود.به عبارت دیگر،بخش هایی از ایمپلنت دندان در ناحیه باکال توسط استخوان آلوئولار در جهت کرونال،آپیکال یا طولی پوشیده نشده اند.

مشابه نقایص موضعی ریج آلوئولار فنستریشن ها و تورم های استخوان آلوئولار را می توان با پیوند استخوان همراه با غشاء بعد از جایگذاری ایمپلنت دندان بازسازی کرد.با این حال مشکلات مربوط به غشاء غیر قابل جذب به جهت نیاز به یک جراحی ثانویه و خطر آکسپوژر غشاء کماکان به قوت خود باقی خواهند بود.با این همه مطالعات متعدد نشان داده اند که با توجه به نتایج قابل رقابت و مثبت استفاده از غشاء های قابل جذب کلاژن،دیگر نیازی به استفاده از غشاء های قابل جذب برای درمان تورم ها و فنستریشن های اطراف ایمپلنت دندان نیست.

به هر حال ساپورت فضاء فانکشن  غشاء هنگام التیام مساله مهمی است و باید با قرار دادن یک ماده پر کننده بین سطح اکسپوژر  شده ایمپلنت دندان و غشاء انجام شود. مستندات علمی پیشنهاد می کنند که کورتیکال پلیت استخوانی در ناحیه دیفکت اطراف ایمپلنت دندان جایگذاری شده، با دریل های کوچک سوراخ شود تا خونرسانی کافی آگمنت شده ترجیحا با میخ های قابل جذب فیکس می شود.

استفاده توام از دو غشاء به صورت اورلپ،به لحاظ تاثیر در نتیجه نهایی،برتری قابل ملاحظه ای نسبت به یک تکی دارد،بخصوص در مورد تجویز برای دیفکت های کلاس 1 که قرار است با روش تک مرحله ای درمان شوند.با این حال فعلا نمی توان این تکنیک خاص دو غشاء را بر مبنای مدارک علمی ناشی از مطالعات کنترل شده تصادفی توصیه کرد.

جوش خوردن همزمان بافت نرم و سخت اطراف ایمپلنت دندان انجام می شود تا حجم هر دو بافت افزایش یافته و به حد مطلوب برسد.برای رسیدن به این هدف یک پیوند بافت همبندی از کام یا توبروزیته برداشته شده،در موقعیت صحیح روی سطح داخلی فلپ باکال قرار گرفته و به دقت بدون کشش بخیه می شود.برش پری استئال و سایر اقدامات برای اکستنشن و افزایش تحرک فلپ ممکن است مورد نیاز باشند.

تعداد امتيازات: (0) Article Rating
تعداد مشاهده خبر: (225)
گروه خبر: ایمپلنت دندان
کد خبر: 319