X
17

پیوند لثه همبند آزاد از کام

چون ساختار مخاط کام به لحاظ بافت شناسی مشابه لثه است،از هر دو آنها به عنوان مخاط جونده یاد شده است و از سایر انواع مخاط در حفره دهان تمایز پیدا می کنند.مخاط کام از سه لایه تشکیل شده است.اپیتلیوم پوشاننده،بافت همبند و مخاط زیرین.ساختار اپیتلیوم سنگفرشی کراتینیزه پالاتال شبیه اپیتلیوم لثه است.بافت همبند زیر اپیتلیوم سنگفرشی کام بسیار زیر و خشن بوده و اساسا از فیبریل های کلاژن تشکیل شده و فاقد الیاف الاستیک است.بافت همبند ساب اپیتلیالی در ناحیه رافه کام بسیار نازک بوده و در یک لایه عمیق تر حاوی مقادیر متغییری از بافت غده ای و چربی امتداد می یابد.

مخاط زیرین کام اساسا از الیاف کلاژن و مقدار کمی الیاف الاستیک تشکیل شده که بافت همبند ساب اپیتلیالی را به پریوست متصل می کنند.

بنابراین پیوند لثه همبنداز کام هم حاوی الیاف کلاژن بوده و هم دارای مقادیر متغییری از بافت چربی و غده ای هستند.

با توجه به عوارض بالقوه برداشت یک پیوند لثه همبند از کام،باید از شریان کامی به عنوان یک ساختار آناتومیک و بالینی بسیار مهم حفاظت شود.در یک مطالعه آناتومیک روی شریان کامی بزرگ و ساختارهای استخوانی کام سخت در 41 جسد،کلوسک و رانگرانگ در یافتند سوراخ کامی بزرگ اغلب در نزدیکی آپکس مولر های دوم و سوم قرار دارد یعنی در محلی که سگمنت های افقی و عمودی استخوان کام به هم می رسند.این سوراخ در مردان اندکی قدامی تر از زنان است.مونت کورتی و همکارانش فاصله شاخه های اصلی شریان کامی بزرگ از لبه لثه پالاتال را در 198 مدل پلاستیکی از بیماران دارای سلامت پریودنتالاندازه گیری کرده و دریافتند فاصله متوسط از لبه لثه تا GPA تقریبا12 میلی متر در ناحیه کانین تا تقریبا 14 میلیمتر در سطح مولر دوم است.محققان نتیجه گرفتند که امکان برداشت یک پیوند لثه همبندبه ارتفاع 5 میلی متر در همه بیماران و به ارتفاع 8 میلی متر در 93 درصد از بیماران بدون خطر آسیب دیدن GPA امکانپذیر است.

با این حال مطالعه ای بر روی اجساد توسط فو و همکارانش نشان داد که موقعیت پیش بینی شده GPA بر مبنای کست های مطالعاتی چندان دقیق نبوده و فاصله بین شریان کامی بزرگ و CEJ مولر ها و پرمولر های اول به درستی تخمین زده نشده است.سایر مدارک علمی پیشنهاد می کنند که ارتفاع سقف کام به وضعیت شریان کامی بزرگ ارتباط دارد:هر چه سقف کام کم عمق تر باشد،شریان پالاتین به لبه لثه پالاتین به سمت قدام نزدیک تر خواهد بود.

در زمان برداشت یک پیوند لثه آزاد از کام،برای اطمینان از آسیب ندیدن شریان کامی بزرگ گسترش دیستالی برش نباید بیشتر از بردر مزیالی مولر اول باشد.همچنین باید اطمینان حاصل کرد برش از CEJ دندان های خلفی فک بالا،بیشتر از 10 میلی متر به سمت اپیکال گسترش نیابد.اگر برش اولیه تقریبا 2 میلی متر از CEJ فاصله داشته باشد،می توان آن را با اطمینان تا عمق تقریبا 8 میلی متر به سمت آپیکال گسترش داد بدون اینکه خطر آسیب دیدن شریان وجود داشته باشد.

چون قسمت برنده تیغ تقریبا 8 میلی متر است می توان از آن بعنوان معیاری برای برداشت مطمئن پیوند لثه است.

وقتی یک پیوند لثه آزاد همبند از کام برداشته می شود،هدف معمولا دستیابی به بیشترین مقدار بافت ممکن در عین رعایت محدودیت های آناتومیک است.با این حال،این هدف در تضاد کامل با هدف به حداقل رسانیدن درد پس از جراحی و کاهش خطر عوارض بعدی است.بخاطر این مشکل،تکنیک های مختلفی برای برداشت پیوند لثه همبند آزاد از کام ارائه شده است.تفاوت روش های مختلف اساسا به تعداد و نوع برش های سطحی است.هرتسلر و ونگ یک تکنیک برداشت پیوند پیشنهاد کردند که در آن از یک تک برش افقی به عنوان برش اولیه استفاده می شود.همه برش های باقیمانده برای آندرماین کردن برش سطحی اولیه هستند.مطالعات نشان داده اند که تکنیک تک برش بخاطر التیام و ناراحتی پس از جراحی،برتر از سایر روش ها است.اخیرا از این روش بعنوان روش انتخابی برای برداشت پیوند لثه همبند از کام نام برده می شود.

از نقطه نظر جراحی،چالش اصلی دستیابی به التیام اولیه زخم در ناحیه تامین کننده پیوند لثه در کام است.اگر این هدف محقق شود،مشکلات و شکایات بیمار پس از جراحی معمولا شدت کمتری خواهد داشت.

تعداد امتيازات: (0) Article Rating
تعداد مشاهده خبر: (139)
گروه خبر: پیوند لثه
کد خبر: 318