X
19

از عملکرد حس لامسه پریودنتال تا استئوسپشن اطراف ایمپلنت دندان

ادراک توانایی تشخیص محرکات خارجی از طریق بینایی،شنوائی،تعادل،سوماتیک،چشایی یا بویایی است.در این مقاله فقط ادراک از طریق سیستم سوماتوسنسوری بررسی می شود.مزیت این سیستم با بازنمایی عظیم آن در sensory homuncuhus که توسط penfieldاراده شده نشان داده می شود.

به طور کلی عملکرد سوماتوسنسوری برای حرکات متناسب اندام ها ضروری است.همچنین،عملکرد لامسه دندان ها نقش مهمی در تنظیم دقیق حرکات فک دارد.مکانورسپتورهای پریودنتال به ویژه آنهایی که در لیگامال پریودنتال نقش اساسی در جویدن و دیگر رفتارهای حرکتی دهان دارد.هر شرایطی که روی مکانورسپتورهای پریودنتال تاثیر بگذارد،می تواند مسیر فیدپک حسی را تغییر داده و بنابراین عملکرد tactile و تنظیم دقیق حرکات فک را متاثر کند.بیشترین تغییرات پس از کشیدن دندان ها اتفاق می افتد،زیرا تمام گیرنده های لیگامان پریودنتال از بین می روند.این شرایط می تواند پس از گذاشتن ایمپلنت دندان نیز باقی بماند،زیرا عصب دهی مجدد فانکشنال هنوز در انسان ها به اثبات نرسیده است.جالب توجه است که بیمارانی که پروتز های متکی به ایمپلنت دندان دارند،اغلب دارای عملکرد مناسبی می باشند.مکانیسم اساسی در این زمینه که پدیده osseoperceptionنام دارد،هنوز مورد تردید است،اما پاسخ گیرنده های فرضی اطراف ایمپلنت دندان ممکن است به بازسازی مسیر فیدبک محیطی مناسب کمک کند.این ادغام فیزیولوژیک فرضی ممکن است منجر به پذیرش بهتر،اینتگریشن فیزیولوژیک مطلوب تر و عملکرد طبیعی تر می شود.

عصب دهی اطراف ایمپلنت دندان

کشیدن دندان به تعداد زیادی از الیاف عصبی حسی صدمه زده و مطابق با یک قطع عضو است که عضو مربوط و ساختارهای عصبی محیطی تخریب می شوند.بعد از کشیدن دندان ها،محتوای الیاف میلین دار عصب آلوئولار تحتانی تا 20%کاهش می یابد.این یافته ها نشان می دهد که الیافی که ابتدا دندان ها ولیگامال پریودنتال را عصب دهی می کنند،هنوز در عصب آلوئولار تحتانی موجودند.Scott و Linden موفق به تحریک اعصابی با مشا لیگامال پریودنتال در ساکت های بهبود یافته دندان های کشیده شده گردیدند که نشان می دهد که برخی از پایانه های عصبی،فانکشنال باقی می مانند.با این وجود،بیشتر نورون های مکانورسپتیو باقی مانده که به هسته مزانسفالیک می روند ممکن است مقداری از عملکرد خود را از دست بدهند این تجربیات پایه و اساسی برای مباحثات طولانی در مورد وجود و عملکرد بالقوه الیاف عصبی حسی در استخوان و محیط پری ایمپلنت بوده است.

شواهد هیستولوژیک نشان می دهد که ممکن است مقداری عصب دهی مجدد در اطراف ایمپلنت های استئواینتگریشن موجود باشد.نشان داده شده است که ترومای جراحی ناشی از قرار دادن ایمپلنت های داخل استخوانی می تواند منجر به دژنراسیون الیاف عصبی اطراف شود.اما به زودی الیاف جدید جوانه می زنند و تعداد پایانه های آزاد عصبی در نزدیکی حدفاصل استخوان-ایمپلنت دندان در طی هفته های اول ترمیم به تدریج افزایش می یابد.یک مطالعه جدیدتر در سگ ها در رژنراسیون نسبی لیگامال پریودنتال روی سطح ایمپلنت دندان موفقیت آمیز بود.اینکه آیا این رژنراسیون هم چنین بتواند مسیر فیدبک محیطی را نیز بازسازی کند نیازمند به تایید بیشتر است.

از سوی دیگر،وجود مکانورسپتورها در پریوست می تواند در عملکرد لمسی در هنگام تحریک ایمپلنت دندان،نقش داشته باشند.واضح است که ایمپلنت های دهانی نوع متفاوتی از بارگذاری و انتقال نیرو را نسبت به دندان دارا می باشند و دارای تماس نزدیک استخوان-ایمپلنت دندان با خواص الاستیک استخوان به جای ویسکوالاستیسیتی ویژه لیگامال پریودنتال هستند.بنابراین،نیروهایی که به ایمپلنت های اسئواینتگره وارد می شوند،مستقیما به استخوان منتقل شده و تغییر شکل استخوان ممکن است منجر به فعال شدن گیرنده ها در استخوان پری ایمپلنت و به طور اختصاصی تر در پریوست مجاور شود.

از عملکرد لامسه ای پریودنتال تا osseoperception اطراف ایمپلنت دندان

شواهد نورولوژیک برای cortical plasticity می تواند توسط بازنمایی ایمپلنت دندان در کورتکس حسی در برخی آزمایشات evoking TSEPs  بر روی تحریک ایمپلنت دندان یافت شود.با تحریک امواج رفت و برگشت در الکتروانسفالوگرام توسط ایمپلنت دندان،و با ارزیابی تجمعی و پیشرفته حرکات رفت و برگشتی،امواج مقابل توجهی مشاهده می شوند.این آزمایشات نشان می دهند که گیرنده های داخل استخوانی و یا پریوستال اطراف ایمپلنت دندان،حس را منتقل می کنند.این مکانیسم ها می تواند پایه ای برای کنترل حسی-حرکتی با واسطه ایمپلنت دندان باشد که می تواند کاربرد های کلینیکی مهمی برای عملکرد طبیعی تر با پروتزهای متکی بر ایمپلنت دندان داشته باشد.

 

تعداد امتيازات: (1) Article Rating
تعداد مشاهده خبر: (28)
گروه خبر: ایمپلنت دندان
کد خبر: 272