X
10

چند نکته در مورد ایمپلنت دندان

چند نکته در مورد ایمپلنت دندان

اکثر پروتکل­های درمانی آگمانتاسیون عمودی و طرفی ریج به منظور کنترل یک ناحیه بی دندانی با حجم ناکافی استخوان ایجاد شده اند؛ هرچند، کلینیسین این امکان را دارد که از تحلیل رفتن آلوئول به دنبال خارج کردن دندان که منجر به ضایعات ریج می­شود، جلوگیری کند. در زمان خارج کردن دندان­ها بایستی هدف بر پایه استفاده از روش­های حفظ کردن حجم ریج، تسهیل درمان ایمپلنت دندان و به حد مطلوب رساندن عملکرد و زیبایی گذاشته شود.

تحلیل ریج می­تواند تنها چند هفته پس از خارج کردن دندان­ها روی دهد و بروز آن به دنبال خارج کردن یک دندان با صفحه باکالی نازک، امری اجتناب ناپذیر است . بافت­های نرمی که ساپورت استخوانی خود را از دست داده اند، درون ضایعه استخوانی فرو می­ریزند و این امر منجر به کمبود حجم هم در بافت نرم و هم در بافت سخت می­شود. بافت اسکار ایجاد شده، روند جراحی به ویژه بستن زخم را با مشکل روبه رو می­کند.

مشکل دستکاری بافت نرم چنان شایع است که سبب ایجاد ابزارهای اختصاصی گسترش بافت شده است.

بنابراین هدف از کنترل ساکت پس از کشیدن دندان باید شامل حفاظت استخوان و بافت نرم باشد که ممکن است به واسطه پیوند جهت جلوگیری از ایجاد ضایعات بافت سخت و نرم در ریج تحقق باید. یافته­های بالینی مثل حضور یا عدم حضور ضخامت صفحات باکال و لینگوال و حضور یا عدم حضور و گسترش ضایعات اپیکال، نحوه مناسب کنترل محل دندان­های خارج شده را دیکته می­کند. یک ناحیه ساکت دندانی با دیواره­های استخوانی سالم می­تواند خود را از طریق پر شدن با استخوان ترمیم کند. بلافاصله پس از خارج کردن دندان یک لخته خونی در ناحیه ایجاد می­شود، سپس این لخته توسط بافت همبند موقت جایگزین می­شود. استخوان در هم بافته تشکیل شده و مجددا فرم دهی می­شود تا به استخوان بالغ در داخل آلوئول تبدیل شود.

در مورد زمان ایده آل جایگذاری ایمپلنت به دنبال خارج کردن دندان نظرات مختلفی وجود دارد. انتخاب­ها شامل جایگذاری بلافاصله پس از خارج کردن دندان، جایگذاری تاخیری پس از ترمیم بافت نرم و یا جایگذاری پس از پر شدن یا بالغ شدن استخوان می­باشند. زمانی که دندان­ها به علت پوسیدگی­های دندانی خارج می­شوند و زائده آلوئولار و بافت نرم سالم هستند، هر دو روش جایگذاری تاخیری یا بلافاصله ایمپلنت می­توانند موجب حفاظت ریج شوند.


در صورت وجود شرایط پاتولوژیک و/یا نازک بودن صفحه استخوان با کال با ریسک تحلیل، انجام روش­های محافظت ریج در زمان خارج کردن دندان­ها، روند درمانی را به طرز چشمگیری ساده می­کند.

این روش­ها موجب افزایش حجم استخوان و/یا  بافت نرم برای ساپورت ایمپلنت دندان و ایجاد نمای ظاهری مطلوب در آینده می­شوند. زمانی که از دست رفتن استخوان منجر به لزوم ترمیم بافت نرم قبل از آگمانتاسیون استخوان می­شود، حفاظت آن ناحیه را می­توان از طریق پیوند بافت همبند انجام داد. زمانی که ناحیه مورد نظر ترمیم شود، بافت نرم کافی برای حفاظت از پیوند استخوانی که به منظور جایگذاری ایمپلنت دندان در آینده انجام می­شود، وجود خواهد داشت. حتی در نواحی شدیدا آسیب دیده، این روش زیبایی را افزایش می­دهد. در موارد نادر که دسترسی جراحی جهت دبریدمان و یا شناسایی موانع آناتومیک مورد نیاز نیست، می­توان از یک روش غیر جراحی برای دسترسی یافتن به ساکت دندان کشیده شده استفاده کرد. رادیوگرافی­های پس از عمل ترابکولاسیون همراه با پرشدگی استخوان در محل ضایعه را نشان می­دهند. ترمیم­های موقت به شکل­گیری بافت قبل از ساخت و تحويل اباتمنت و روکش نهایی کمک می­کنند. برای ساکت­های با ضایعات پری اپیکال وسیع، یک روش چند مرحله­ای نسبت به جایگذاری فوری ایمپلنت دندان ارجحیت دارد. دگرانولاسیون کامل و دبریدمان ضایعات عفونی همراه با شکستگی ریشه یا شکست­های اندودنتیک، موجب تسهیل اگمانتاسیون موفق ریج می­شود. جهت بستن کامل زخم، فلپ باکال به سمت کرونال بالا برده می­شود که برای دستیابی به این هدف ممکن است به برش­های آزاد کننده پریوستئال نیاز باشد.




تعداد امتيازات: (1) Article Rating
تعداد مشاهده خبر: (361)
گروه خبر: ایمپلنت دندان
کد خبر: 234

  • چند نکته در مورد ایمپلنت دندان