X
01

درمان بیماری های اطراف ایمپلنت

درمان بیماری های اطراف ایمپلنت

از آنجا که پذیرفتیم میکروارگانیسم ها عامل اولیه ی بروز پری ایمپلنتیت(بیماری ایمپلنت دندان) می باشند،توجه به حذف عفونت در تمامی مراحل درمان ضروری است.

یک قدم اساسی در درمان تمامی انواع موکوزیت و بیماری ایمپلنت دندان اصلاح شکل  پروتز به گونه ای است که امکان کنترل پلاک برای بیمار و دسترسی موثر از سوی درمانگر را فراهم آورد.

درناژ ضایعه باید پیش از اقدام به جراحی صورت گیرد و آنتی بیوتیک هم پیش از درناژ و جراحی تجویز می گردد.به نظر می رسد،ایمپلنت های درگیر با بیماری پری ایملپلنتیت زودهنگام اگر ثبات مکانیکی خود را حذف کرده باشند،قابل درمان بوده،نیازی به خارج کردن آنها پیش نمی آید.در کل پیش آگهی اینگونه از درمان ها خوب است.باید در نظر داشت که اگر شکل و گستردگی ضایعه به حدی است که دسترسی به آن نیازمند برداشت حجم زیادی از استخوان باشد،خارج کردن ایمپلت دندان درگیر بیماری روش منطقی تری باشد.

نباید برای تمیز کردن سطح ایمپلنت دندان از ماده ای نرم از خود تیتانیوم استفاده شود چرا که ممکن است بقایای این مواد نرم که در طی تماس با تیتانیوم کند شوند و در داخل شیار مخاطی گیر کرده،به عنوان یک جسم خارجی باعث مشکل در روند ترمیم گردند.

پروتکل درمانی بیماری ایمپلنت دندان با نام درمان چند مرحله ای CIST معروف است.منطق اصلی این درمان شامل چند مرحله از شیوه های گوناگون مواجهه با بیماری است که براساس شدت و گستردگی عفونت انتخاب می شوند.

 

نشانه بالینی

راهکارهای حمایتی-درمانی

حالت اول

ایمپلنت سالم

فقدام جرم و پلاک

فقدان چرک

فقدانBOP

نوع اول:

تقویت کنترل پلاک،ارزیابی سالانه مجدد

مرحله اولCIST

وجود جرم

وجود پلاک

BOPمثبت یا منفی

حداقل عمق نفوذ پروب2-4

نوع اول و دوم:

برداشت جرم با کورت دستی،برداشت پلاک با وسایل پولیش

مرحله دوم CIST

مشابه مرحله اول اما با عمق نفوذ پروب بالاتر از 4 میلی متر

نوع اول و دوم و دبریدمان مکانیکی و نوع سوم:استفاده از کلر هگزدین دو بار در روز،یک ماهه

 

 

 

درمان ضایعات ابندایی و قابل برگشتی همچون موکوزیت را می توان از طریق دبریدمان مکانیکی با یا بدون استفاده از دهانشویه های آنتی سپتیک انجام داد.

باید در نظر داشت که فارغ از روش درمانی انتخاب شده،کنترل پلاک مناسب از سوی بیمار ضامن موفقیت دراز مدت درمان خواهد بود.پس از اصلاح شکل پروتز های مشکل دار حجیم می توان از انواع مسواک های دستی  یا الکتریکی برای دسترسی به تمامی نواحی استفاده نمود.

در زمان تجویز مسواک های بین دندانی باید به خاطر داشت که اندازه ی درستی برای بیمار تجویز شود.اگر نوک مسواک کوگک باشد،استفاده از آن برای بیمار سخت می شود و کارایی آن در برداشت پلاک به شدت کاهش می یابد.

در زیر پونتیک ها،کاربرد نخ دندان یا سوپر فلاس بهتر از مسواک است.اما در نواحی مبتلا به موکوزیت با پاکت های عمیق،احتمال برگشت التهاب زیاد است.در چنین مواردی،انجام جراحی و دسترسی بیشتر برای ضدعفونی کردن سطوح آلوده مطرح می گردد.ضایعات بیماری ایمپلنت دندان تمایل دارند که به صورت circumferential در آمده دور تا دور ایمپلنت دندان را درگیر سازند.بنابراین درمانگر لازم است که وسیله ای در دست گیرد که دسترسی کافی به دور ایمپلنت دندان را فراهم آورد.

برای کاهش ناصافی سطح ایمپلنت دندان و از بین بردن پیچ هایی که باعث گیر پلاک می شوند می توان از وسیله های چرخنده همپون فرز های الماسی بهره برد.بدیهی است که کاربرد این وسایل باید همراه با شستشوی فراوان صورت گیرد تا مانع افزایش حرارت و یا تغییرات ناخواسته در سطح ایمپلنت دندان بشویم.

از سوی دیگر،باید دقت شود که بقایای ذرات برداشته سده در داخل بافت نرم یا استخوان اطراف ایمپلنت گیر نکرده،در داخل شیار مخاطی یا زیر فلپ جراحی باقی نمانده باشد.

در صورت جراحی و پوشاندن سطح ایمپلنت عریان با مواد پیوندی یا بافت نرم،لازم نیست که سطح ایمپلنت دندان کاملا صاف شود،بلکه تمیز کردن و ضد عفونی کردن آن کفایت می نماید.

مراحل جراحی همچون آنچه در جراحی های پریودنتال مرسوم بوده است شامل موارد زیر می گردد:

طرح فلپ درست

خارج کردن بافت های گرانوله

تمیز کردن سطح ایمپلنت دندان با روش های مکانیکی

ضدعفونی کردن سطح ایمپلنت دندان با مواد شیمیایی

اصلاح ضایعات استخوانی

بستن محل زخم

برای راحتی کنار زدن فلپ توصیه شده است که از برش بول در لبه ی مخاط استفاده گردد.

پس از خارج نمودن بافت نرم عفونی لبه ی برش،اقدام به تمیز کردن مکانیکی سطح ایمپلنت دندان می شود.استفاده از کورت های تیتانیومی و یا جدید تر از آن برس های تیتانیومی چرخنده این کار را تسهیل کرده است.

 

درمان های حمایتی

استفاده درست از مسواک های دستی و الکتریکی و مسواک های بین دندانی برای کنترل پلاک ضروری است.کنترل پلاک باید روزانه حداقل دو بار با صرف زمان کافی صورت گیرد.

با توجه به توانایی کنترل پلاک در سالمندان باید فرم طبیعی پروتز به دقت طراحی شود.از افزودن های پرسلن های صورتی برای جبران بافت نرم و از دست رفته اجتناب شود.چرا که این موارد امکان کنترل بهداشت را به شدت به مخاطره می اندازد.

در طول سال های اولیه بارگذاری ایمپلنت دندان معاینات هر 3-4 ماه یکبار برای کنترل التهاب بافت نرم و نیز ارزیابی جفتگیری دو فک توصیه می شود.پس از سال اول،تناوب این معاینات با توجه به نیاز های هر بیمار به شکل اختصاصی تعیین می شود.بیماری که سابقه ی بیماری ایمپلنت دندان دارد جزو موارد در خطر قرار می گیرد.

 

 

تعداد امتيازات: (0) Article Rating
تعداد مشاهده خبر: (104)
گروه خبر: ایمپلنت دندان
کد خبر: 196

  • درمان بیماری های اطراف ایمپلنت