X
30

تاریخچه ی کاربرد غشاءهای کلاژن در درمان های رژنراتیو

تاریخچه ی کاربرد غشاءهای کلاژن در درمان های رژنراتیو

بلافاصله پس از آنکه در سال 1986 نتایج موفقیت آمیز درمان پیوند لثه با غشاءPTFEـeمنتشر شد، تلاش هابه منظور یافتن یک غشاء قابل جذب آغاز شد. کلاژن به عنوان یک ماکرومولکول خارج سلولی بافت همبند پریودنتال که به صورت فیزیولوژیک متابولیزه می شد، منطقا یکی از کاندیداهای مورد تحقیق بود. کلاژن مزایای دیگری نیز داشت که بر جذابیت آن می افزود. استحکام کششی،نقش کموتاکسی کلاژن برای سلول های فیبروبلاست، ایمونوژنیستی ضعیف، تأثیرات مطلوب کلاژندر هموستاز و نقش آن به عنوان داربستی برای مهاجرت سلول ها، مهمترین مزایایی بودند که برای کلاژن ذکر میشد. از زاویه ی دید سازندگان، کلاژن خصوصیت مهم دیگری نیز داشت و آن امکان کنترل خصوصیات مکانیکی و تغییر در سرعت تجزیه پذیری غشاء کلاژن از طریق ایجاد کراس لینک های بیشتر بین فیبرهای کلاژن بود. بنابراین علاوه بر محققین پریودونتیست، سازندگان نیز بسیار علاقه مند بودندکه بتوانند از کلاژن به عنوان غشاء در پیوند لثه استفاده نمایند.

تجربه ی وسیع از مواد کلاژنی به اوایل قرن بیستم (استفاده از نخ های بخیه GUT )برمی گشت. استفاده از اسفنج های کلاژنی برای کنترل خونریزی و اشکال تزریقی کلاژن به خصوص درمان های پلاستیک و زیبایی،بسترمناسبی برای گسترش و تعمیق دانش فنی در خصوص استخراج و آماده سازی کلاژن هارا فراهم آورده بود.

در سال 1981، اولین کلاژن تزریقی از اداره ی سلامت و داروی ایالت متحده آمریکا مجوز استفاده ی کلینیکی به منظور افزایش حجم بافت نرم را دریافت کرده بود.

Zydermمتشکل از نودوشش درصدکلاژن نوع I و چهار درصد کلاژن نوع III گاوی بود که مجموعا از نظر وزنی محلول 5/3درصد کلاژن گاوی در Phosphateبود.

چهارسال بعد اولین کلاژن تزریقی کراس لینک شده مجوز استفاده ی کلینیکی را دریافت نمود.Zyplastنیز محلول 5/3 درصد کلاژن گاوی کراس لینک شده بود. در این محصول فیبر های کلاژن با استفاده از گلوتارآلدئید،کراس لینک شده بودند،بااین هدف که میزان تجزیه پذیری و سرعت تحلیل آن نسبت به Zydermکاهش یابد. از طرفی دیگر به دنبال کراس لینک کردن فیبر های کلاژن،ایمونوژنسیتیZyplastنیز کاهش یافته بود.

در مجموع در آن زمان دانش فنی بسیار خوبی در زمینه ی جداسازی،خالص سازی و ایجاد پیوند های شیمیایی بین فیبر های های کلاژن وجود داشته است. این زمان مصادف بود با زمان ظهور تکنیک پیوند لثه.

یکی از اولین گروه هایی که تلاش کردنداز غشاء کلاژن در پیوند لثه استفاده نمایندPitaruوهمکارانش بودند.آها در سال 1987یعنی یک سال پس از گزارش موفقیت آمیز غشاءPTFEـe، مقاله ای را منتشر کردند. آنها در آزمایش روی دندانهای سگ از غشاء کلاژننی استفاده کردندکه از تاندون های دم موش تهیه شده بود و گزارش دادند که غشاء کلاژن در 10 روز اول بعد از جراحی از مهاجرت اپیکالی سلولهای اپی تلیوم جلوگیری می کند.آنها بیان کردندعدم موفقیت کامل به علت تجزیه سریع کلاژن(توسط آنزیم های پلاک میکروبی و آنزیم های پروسه ی ترمیم)در بخش کرونالی غشاء بوده است. آنها در مطالعه ای دیگر با استفاده از غشاء کلاژن( که از تاندون دم موش استخراج و به روش فیزیکی کراس لینک شده بود)از نوزایشی نسبی بافتهای پریودونشیوم سگ بعد از یک ماه گزارش دادند.در مطالعه ی سوم آنها به مقایسه تغییرات غشاء کلاژن 10 و 30 روز بعد از جراحی در سگها پرداختند و نشان دادند که پس از 10 روز حدود 5/0 و 7/0 میلی متر از ناحیه ی کرونالی غشاء کلاژن قابل تشخیص نبوده و پس از 30 روز غشاء به صورت کامل از بین رفته است.

آنها در سال 1991 از غشاء کلاژن دو لایه ای استفاده نمودند که لایه داخلی آن با سولفات هپارین و فیبرونکتین غنی شده بود. نتایج نشان داد که اضافه کردن سولفات هپارین و فیبرونکتین به غشاء کلاژن نتایج درمانی را بهبود می بخشد.

یک گروه دیگر از پیش قراولان استفاده از غشاء کلاژن در جراحی های رژنراتیوپریودونتالBlumenthal و همکارانش بودند. آنها در مقابل گروه Pitaru(کلاژن دم موش)از کلاژن گاوی(Bovine) استفاده کردندو کارآیی غشاء کلاژن گاوی را نشان دادند.

تحقیقات اولیه نشان دادکه بعضی از انواع کلاژن ها ، انتخاب شایسته ای برای درمان های رژنراتیو (پیوندلثه) نبوده اند.Aviteneیک نوع کلاژن گاوی با ساختار میکروفیبریلار،یکی از این نوع کلاژن ها بود. Collistatدیگر کلاژنی بودکه علی رغم کاربرد موثرش در هموستاز، در پیوندلثه موثر نبود.

تعداد امتيازات: (1) Article Rating
تعداد مشاهده خبر: (187)
گروه خبر: پیوند لثه
کد خبر: 192

  • تاریخچه ی کاربرد غشاءهای کلاژن در درمان های رژنراتیو