X
30

Feresh Socket

Feresh Socket

حفره دندان کشیده شده،این اصطلاح در اصل برای حفرات دندانی است که قرار است ایمپلنت دندان در آن قرار گیرد و در قسمت قدام بیشترین درخواست و متاسفانه بیشترین مشکلات را دارد.حفره دندان کشیده شده دارای حالت های مختلف است که به شرح آنها می پردازیم:

حالت اول:

اگر استخوان دور تا دور حفره سالم باشد،قرار گرفتن ایمپلنت دندان در حفره 1 میلی متر زیر لبه استخوان توصیه می شود و فضای 3/2 کرونالی که بین ایمپلنت و حفره فضای خالی باقی می ماند توصیه می گردد با مواد جایگزین استخوانی با سایز ذرات بین 125 میکرومتر تا 420 میکرومتر یا ژل های حاوی کلاژن پر گردد و روی حفره یک غشاء قابل بخیه شدن نتایج بسیار خوبی را در این نوع حفرات با حداقل تحلیل استخوان زیر 25/0 میلی متر در 2 سال اوول دارد.لازم به ذکر است که لبه های حفره هر چه که بیشتر بهم نزدیک شوند نتایج بهتری ایجاد می نمایند،ولی بخیه با کشش زیاد که ایجاد ایسکمی لبه ای  نماید توصیه نمی گردد.نوع ماده جایگزین در این نوع حفرات با خاصیت استئوکانداتیوی،نتیجه نهایی مطلوبی را موجب می شود.در مواردی که نیاز به سرعت بیشتر و زمان کمتر جهت بازسازی استخوان وجود دارد یا برای بستن اباتمنت (تاج ایمپلنت)برای اهداف زیبایی بیمار اضطراری وجود دارد،مواد استئواینداکتیو اگر به مواد استئوکانداکتیو اضافه شود تیجه بهتری بعد از 50 روز حاصل می نماید.فقط توجه بفرمایید مواد استئواینداکتیو انسانی با مواد سنتتیک مخلوط نگردد،زیرا نتایج مناسبی ایجاد نکرده و خاصیت استئواینداکتیویتی توسط مواد رسوبی سنتتیک مهار می شود.

حالت دوم:

لبه باکال استخوانی وجود ندارد،ولی استخوان سمت داخل دهان سالم است.ایمپلنت دندان با بافت نرم حداقل 5/1 میلی متر فاصله داشته و زروه یا ترد ایمپلنت دندان در سطح بیرون دهان اکسپوز است.در این حالت ابتدا غشاء قرار گرفته و به لثه سمت باکال(استخوان سمت بیرونی دهان)بخیه شده و بر روی رزوه های ایمپلنت دندان ژل با خاصیت استئواینداکتیویتی ابتدا با فشار قرار می گیرد و سپس مواد با خاصیت استئوکانداکتیو با سایز 125 تا 840 میکرومتر ناحیه را پر کرده و سپس لثه به همراه غشاء بر گرداننده می شود.در این حالت بخیه زدن غشاء به لبه لینگوالی توصیه می شود.اکسپوز ماندن غشاء آلوگرافت در این مناطق توصیه نمی شود و غشاءهای سنتتیکدر این موارد کاربرد خیلی خوبی دارند و البته نوع جذب شونده در اولویت است.

حالت سوم:

استخوان باکال و لینگوال وجود ندارد،ولی میزان  استخوان باقی مانده گیر اولیه ایمپلنت دندان را موجب می شود که در این حالت ابتدا یک مش تیتانیوم که سطح باکال و لینگوال را کاملا پوشش دهدو مواد جایگزین استخوانی را در خود کاملا حفظ نماید ضروری بوده و اگر مش تیتانیوم به کار نرود،حرکت های ناحیه ای موجب عدم تشکیل استخوان در ناحیه پیوند می شود و مواد پیوندی در عرض 2 هفته از محل خارج شده و رزوه های ایمپلنت دندان دیده خواهد شد و عملا شکست در فرایند عمل حتمی خواهد بود.اگر چه ایمپلنت دندان هیچگونه لقی را از خود نشان ندهد.در این نوع حفرات مش تیتانیوم با ضخامت 25/0 میلی متر توصیه می شود و ضخامت نیم میلی متری کار را مقداری مشکل می نماید.فیکس کردن مش در سطح لینگوال قبل از قرار دادن ایمپلنت دندان توصیه می شود.در ادامه ایمپلنت دندان در ناحیه کاشته می شود.سپس فضای دور تا دور ایمپلنت و مخاط آلوگرافت با سایز 125 تا 840 میکرومتر کاملا پر می شود.سپس لبه مش به سمت بیرونی دهان آورده شده و فیکس می گردد.توصیه می گردد ممبران بر روی مش قرار گرفته و به لبه ها نیز بخیه شود.در این موارد بعد 4تا 5 ماه توصیه به خروج مش می گردد.حداقل 30 روز پس از این مرحله بستن هیلینگ اباتمنت توصیه می شود.

آماده سازی و حفظ حفره برای ایمپلنت دندان

Socket Preservationبرای حفظ لبه های لثه ای و همچین ایجاد فرم دلخواه با ایجاد حجم مناسب استخوانی توصیه می شود و بر اساس زمانی که برای انجام عمل جایگذاری ایمپلنت در نظر گرفته می شود و اتفاق نظر هم وجود ندارد،نوع ماده جایگزین استخوان انتخاب می گردد.ذرات بالای 840 میکرون زمانی بالای 5 ماه نیاز دارند.البته برای مواد سنتتیک در بعضی منابع زمان 3 ماه اعلام می شود که در اکثر مواقع خروج ماده در حین دریل کردن مشاهده می گردد.

مواد دارای ضایعه پری اپیکالی

اینگونه ضایعات در دندان های دچار درمان های ناقص روت کانال(درمان ریشه شده)قابل رویت شده و قرار دادن ایمپلنت دندان را در این حفرات غیر ممکن می نماید.تخلیه گرانولیشن تیشو،سپس پر نمودن کل حفره با مواد مینرالیزه با سایز مخصوص و قرار دادن غشاء در ناحیه بیرونی فک ضروری بوده و مابقی کار بر اساس حالت قبلی توضیح داده شده عمل می گردد.

بالا بردن غشاءی ممبران سینوس

به دو صورت بسته و باز در اکثر کتب بیان شده است و هر کدام مخالفان و موافقان فراوانی دارد.

روش بسته:

مهمترین اصل در نوع بسته عدم ضربه شدید به استخوان مجاور غشا بوده و در این موارد دریل کردن تا یک میلی متری سینوس انجام می شود. کف از طریق استئوتوم ویا بانیروی رچت یا با نیروی موتور جراحی (نیروی ثبات اولیه 30نیوتون و دور15rpm)شکسته میشود.سپس ژل و پودر ریز با اندازه 125 میکرومتر به ناحیه اضافه میشودوسپس دریل نهایی انجام گرفته و ایمپلنت دندان مستقر میشود.قبل ازقرارگرفتن ایمپلنت عکس PAرادیوگرافی جهت ارزیابی وضعیت ناحیه پوش شده به سینوس لازم میباشد.

روش باز:

در مواردی که میزان استخوان موجود در نماهای رادیوگرافیک استانداردکمتراز3میلی متر باشد(البته در میزان استخوان باقی مانده اختلاف نظر وجود دارد که بعضی منابع 5تا6 میلی متر را بیان می نمایند)این روش توصیه می شود. برش کرستال معمولا در سمت پالاتال زده میشود.فلپ کنار زده شده و ناحیه ورودی یا پنجره با دستگاه پیزویادریل های مخصوص مشخص میشود.استخوان پس از آزادسازی بدون جداشدن از غشابه سمت بالاوداخل هدایت شده و همراه با این عمل کف سینوس توسط قلم های مخصوص بالا میرودوفضای لازم برای قرار گرفتن ماده جایگزین ایجادمیشود.

دراین مرحله دو حالت وجود دارد:امکان گزاشتن ایمپلنت وجود دارد یا نه.

در صورتی که امکان گذاشتن ایمپلنت وجود داشته باشد،پس از گرفتن ثبات اولیه ناحیه ابتدا توسط ژل به همراه پودر آلوگرافت مینرالیزه و دمینرالیزه پر میشود. البته بعضی منابع قرار دادن انواع مواد زنوگرافت و یا سنتتیک را توصیه نموده اند که تفاوت معنا داری بین آنها دیده نشده،ولی نمای گول زننده ی رادیواپک زنوگرافتها بسیار جلب نظر مینماید. ساخته شدن استخوان به صورت طبیعی به ترتیب در اتوگرافت و آلوگرافت وسپس در انواع سنتتیک رویت شده و نمای طبیعی در اکثر موارد پس از کاربرد زنوگرفت دیده نمیشود. به هر حال در انتهای کار قراردادن ممبران قابل جذب بر روی حفره و گذاشتن مواد زیاد به صورتی که از پنجره بیرون بزند نیز توصیه میشود. البته بعضی منابع با گذاشتن ممبران قابل جذب موافق نیستند،ولی به علت اینکه همیشه باید خطاهای کار را  در نظر گرفت و پریوست در هنگام بالابردن فلپ امکان دارد دچار آسیب شود، گذاشتن ممبران این خطارا تا حدودی جبران کرده و هدایت بهتر سلولی جهت بازیازی را ممکن مینماید. به ویژه در مواردی که ممبران سینوس بالا برده شود،ولی امکان قرار دادن ایمپلنت به علت عدم ثبات اولیه وجود ندارد،تعیین قطر درات مهم می باشد. درمواردی که از ذرات درشت بالای 840 میکرومتر استفاده شود،درانواع زنوگرافت بالای 15 ماه ودر انواع سنتتیک با ذرات بزرگ در حدود6تا9ماه صبرمیکنیم. در مواردی که از ژل استئواینداکتیو و گرانول مینرالیزه و دمینرالیزه استفاده شود،8تا12ماه و اگر از ذرات 125تا840 میکرومتری استفاده شود،بین 5تا7 ماه امکان جاگذاری ایمپلنت وجود داشته و ثبات بسیار خوبی ایجاد میگردد.نکته ی مهم دراین قسمت بالابردن ممبران و حفظ استخوان روی پنجره است.همچنین میزان فضای عرضی در کف حفره و ارتفاع مناسب برای جاگذاری بعدی باید حاصل شود.احتمال فشار منفی هوایی در سینوس و جذب مواد جایگزین و عدم تشکیل استخوان را باید در نظر گرفت.

 

 

تعداد امتيازات: (1) Article Rating
تعداد مشاهده خبر: (88)
گروه خبر: ایمپلنت دندان
کد خبر: 191

  • Feresh Socket