X
26

قرار دهی ایمپلنت فوری در دندان های خاص

قرار دهی ایمپلنت فوری در دندان های خاص

سانترال ماگزیلا(دندان شماره 1و1)

بعد از تزریق بیحسی موضعی، برش در سولکوس دندان زده می شود. برش شامل پاپیلا می شود، ولی برش پاپیلا را نمی برد .با یک الواتور ظریف محل تلاقی استخوانی-دندانی مشخص می شود و سپس پریوتوم برای جدا کردن دندان از استخوان به کار می رود. بعد از در آوردن دندان، بافت اهای گرانولیشن خارج می شود. جراح ناحیه را با سالین استریل تمیز می کند و حضور استخوان با استفاده از کورت یا به طور مستقیم بررسی می شود.گاهی پریوست پالاتاس باید بلند شودتا از حضور کافی استخوان در آنجا برای کاشت ایمپلنت اطمینان حاصل شود. باید ایمپلنت دندان در موقعیت ایده آل پروتزی قرارگیرد. درغیر این صورت ناحیه باید پیوند شود و ایمپلنت به صورت تاخیری در ناحیه قرار گیرد . درمکان دندان سانترال ایمپلنت باید در شیب پالاتالی دتدان قرار گیرد، طوری که محور آن نسبت به لبه ی اینسیزالی دندان پالاتالی تر قرار گیرد. لبه ی ایمپلنت دندان باید در سطح کرست استخوانی قرار گیرد، طوری که 3 میلی متر آپیکال لبه ی مارجین لثه باشد. برای شروع کار می توان از یک فرز روند و یا یک فرز تیز برای آماده سازی اولیه ی حفره ی استئوتومی در شیب پالاتال بهره برد. سپس فرز اولیه را موازی با محورطولی دندان و در موقعیت پالاتالی تر از آن قرار داده و توالی دریل هارا ادامه میدهیم . ایمپلنت باید از استخوان پالاتال ، اپیکال،مزیال و دیستال گیر خودرا بگیرد.باید توجه کرد که ایمپلنت در حفره ی آپکس ریشه کاشته نشود، بلکه در استئوتومی آماده شده قرار گیرد.

بهتر است تلاشی برای بستن مکان صوت نگیرد، چرا که جراح نباید به ساختار نرمال لثه ای آسیب بزند.اگر فلپ بلند شود و مخاط لثه ای کرونالی شود ،نتیجه ی نهایی به علت از دست رفتن لثه ی کراتینیزه در سمت بوکال و فقدان تقارن ، فاقد زیبایی لازم خواهد بود. می توان اباتمنت فرم دهنده ی لثه را مستقیم در مرحله ی اول بست . ارتفاع اباتمنت فرم دهنده ی لثه باید محدود به 3میلی متر شود تا امکان استفاده از سایر رستوریشن های موقتی فراهم شود. اگر بنابر استفاده ی فوری از رستوریشن ها ی گذری است ، می توان اباتمنت موقتی را روی ایمپلنت دندان بست و کراون موقتی را به بیمار تحویل داد. کراون موقتی نباید در اکلوژن باشد. کانتورهای کراون موقتی باید به فرمی باشد که مارجین لثه ای فاسیال حفظ شود. بهتر است کراون موقتی اندرکانتور شود تا لثه را به بالا هل ندهد. اگر ماجین سرویکالی کراون اور کانتور شود، مارجین لثه ای فاسیال در جهت اپیکال تحلیل می رود ونتایج زیبایی به مخاطره می افتد.

 

لترال ماگزیلا(دندان شماره 2 و 2)

مکان لترال منحصر به فرد است ، چراکه اندازه ی کوچک و استخوان نازک دارد. از آنجایی که لترال نسبت به دندان های مجاور اپیکالی تر است، خطرتماس اکلوژنی زودرس کمتراست.حضور ضخامت کافی از استخوان پالاتال در اینجا ضروری است.

ایمپلنت دندان در ناحیه ی دنداتن کشیده شده ، پالاتال به آبکس دندان کاشته می شود.معمولا ایمپلنت با قطر 3 یا حداکثر5/3میلی متر در ناحیه انتخاب می شود.اگر فاصله ی بین دندان های مجاور در این ناحیه بیش از 6 میلی میتر باشد، ایمپلنتی با قطر 4 انتخاب می شود. در صورت وجود فضا بین ایمپلنت دندان و سطح لبیال می توان از پیوند در ناحیه استفاده کرد.

 

کانین ماگزیلا(دندان های نیش)

ابعاد ریشه ی کانین بسیار بزرگ است. استخوان نازک و دهی سنس(تحلیل) استخوان لبیال معمولا به دنبال کشیدن این دندان دیده می شود.ایمپلنت در شیب پالاتالی کاشته میشود . گاهی در کام های بسیار عمیق ضخامت استخوان پالاتال در این ناحیه نازک است . در این حالت پیوند ساکت و قراردهی تاخسری ایمپلنت توصیه می شود. ابعاد مزیودیستالی ناحیه ی کانین معمولا مشخص کننده ی این است که آیا ایمپلنت می تواند ثبات اولیه یکافی بگیرد. گاهی در اپکس ناحیه ی کانین به علت نزدیکی به کف سینوس یا بینی استخوان کافی وجود نداردو کاشت ایمپلنت دراین ناحیه منوط به کرفتن گیر از دیواره هاست.

 

پرمولر بالا(دندان شماره 4-5 و 4-5)

شکل ریشه در این ناحیه به فرم ساعت شنی است یعنی درشکل بیضی است و ابعاد فاشیو پالاتال زیاد وابعاد مزیو دیستالی کم دارند و معمولا ایسموس باریکی در این ناحیه وجود دارد . ایمپلنت دندان در این حالت کمبی به سمت پالاتال قرار می گیرد،یعنی زیر کاسپ فانکشنال پرمولر بالا. ایمپلنت با قطر 4 میلی متر در این ناحیه توصیه می شود. اگر امکان گرفتن گیر در این ناحیه وجود نداشته باشد،توصیه به پیوند ساکت و قرار دادن تاخیری ایمپلنت می شود.

 

سانترال مندیبولار

آناتومی خاص سانترال مندیبل، این ناحیه را برای ایمپلنت دندان فوری بسیار قابل پیش بینی می کند.ارتفاع و ضخامت استخوان اغلب در این حالت مناسب است . برش سولکولار همراه برش های عمودی کوچک برای اکسپوز اندک استخوان بوکال و لینگوآل بکار می رود.تشخیص تعقر لینگوالی برای جلوگیری از سوراخ شدن کورتکس لینگوالی ضروری است.ایمپلنت با قطر مناسب در ناحیه کاشته می شود. قطر3تا5/3میلی متر در این ناحیه ایده آل است. باید توجه کرد که به ریشه ی دندان های مجاور تجاوز نشود. یک اباتمنت  فرم دهنده ی لثه به ارتفاع 2تا3 میلی متر روی ایمپلنت قرارمیگیرد و بافت ها در اطراف آن بخیه می شود.

 

مولرها(دندان های آسیاب)

نکته ی بسیار مهم درناحیه ی مولرها کشیدن دندان به طریق غیر تروماتیک است . بدین صورت که ریشه ها ابتدا از هم جدا شده و یکی یکی از ساکت خارج می شوند. بدین ترتیب امکان حفظ سپتوم بین دندانی و استخوان بوکال فراهم می شود. بهتر است ایمپلنت ها درناحیه ی سپتوم قرار گیرند . گاهی بعد از به کار بردن توالی دریل ها بخش اعظم سپتوم از بین می رود. گیر اصلی ایمپلنت دندان در این حالت از بخش اپیکالی ساکت است. به محدودیت های آناتومیک ناحیه ی اپیکال ساکت (کف سینوس یا عصب آلوئلار) باید توجه شود.بعد از قرار دادن ایمپلنت می توان با آزاد کردن فلپ ها به کمک برش های آزاد کننده و پریوستال ناحیه را به طور اولیه بست.این کار منجر به از دست رفتن عمق لثه ی کراتینیزه در سمت بیرونی دهان می شود.روش بهتر استفاده از غشاء های قابل جذب یا آلودرم روی ناحیه است.غشاء قابل جذب نباید زودتر از 4 هفته جذب شود.می توان از غشاء قابل جذب به صورت دو لایه برای افزایش زمان جذب آن استفاده کرد.در این حالت بهتر است مقداری از بافت روی استخوان برداشته شود تا غشاء بتواند بین لبه های فلپ و استخوان قرار گیرد،بدین ترتیب ثبات آن افزایش می یابد.

 

تعداد امتيازات: (1) Article Rating
تعداد مشاهده خبر: (259)
گروه خبر: ایمپلنت دندان
کد خبر: 183

  • قرار دهی ایمپلنت فوری در دندان های خاص