X
26

غشاءGore-Tex

غشاءGore-Tex

غشاءe-PTFE با نام تجارتی Gore-Tex به دنیای جراحی های قلبی-عروقی و دندانپزشکی معرفی شد.استفاده از غشاءهای e-PTFE کمپانی گورتکس در جراحی های پیوند لثه به دنبال گزارشات موفقیت آمیز اولیه،در اواخر دهه 1980 گسترش یافت و غشاء e-PTFE به عنوان استاندارد طلایی در جراحی های رژنراتیو مطرح شد.

در ابتدا غشاءگورتکس با اشکال مختلف برای رژنراتیو انساج پریودونشیوم(بافت لثه و تمامی ملزومات آن)با تکنیک پیوند لثه به بازار آمدند.غشاءهای گورتکس که در تکنیک پیوند لثه مورد استفاده قرار می گرفتند(و در دهه های گذشته استفاده از آنها کمتر و کمتر شد تا اینکه نهایتا تولید آنها متوقف گردید)دارای ترکیبی از دو ساختار متفاوت در بخش داخلی و خارجی غشاء بودند.بخش خارجی دارای خصوصیت Cell Adhesion و بخش داخلی خصوصیت Cell Occlusion داشت.ساختار بخش خارجی از یک میکرواستراکچر باز تشکیل می شد.که این میکرواستراکچر باز در نواحی کرونالی و در مجاورت طوق دندان کاملا ضخیم بود و یک یقه یا collar را تشکیل می داد که فلسفه آن رشد بافت همبندی بدون غشاء را تشویق می کرد.

در مجموع در حدود دو دهه در درمان ضایعات اینترابونی در نواحی بین دندانی و رژنراسیون نواحی فورکیشن دندان های خلفی فک پایین بصورت وسیع از این غشاء ها استفاده شد و یافته های بسیاری از دانش رژنراسیون بافت های پریودونتال با استفاده از این غشاء بدست آمد.

غشاءهای e-PTFEکارخانه گورتکس سپس با حذف قسمت یقه برای استفاده در تکنیک پیوند لثه به بازار آمدند اما از آنجایی که پتانسیل فضانگهداری آنها مطلوب نبود پس از مدتی شکل تقویت یافته آنها با نوار های تیتانیومی عرضه شد.با اضافه کردن این نوارها،خصوصیت آنها را از نظر کیفیت و گستره ی درمانهای متکی بر کاربرد غشاءها را فراهم نمودند.در این محصول جدید نوار های تیتانیومی بین دو لایه از غشاء قرار داده شد و در نتیجه یک غشاء جدید با همان خصوصیات سطحی اما با بهبود قابل توجه خصوصیات مکانیکی عرضه گردید.استحکام غشاء های تقویت شده با تیتانیوم باعث برقراری فضاهای بزرگ تر و همایت قویتر از فضای موجود و زیر غشاء و مقاومت بیشتر در مقابل کلابس غشاء های گورتکس شد.این محصول جدید زمینه درمان ضایعات وسیع تر و بزرگتر با تکنیک پیوند استخوان را فراهم آورد.

بعد از نزدیک به یک دهه استفاده و انجام مطالعات کلینیکی به تدریج نقاط ضعف غشاء آشکار گردید. مهم ترین نقطه ضعف غشاءهای expanded-PTFE،خطر عفونی شدن این غشاء ها به دنبال اکسپوز شدن آنها به محیط دهان است.

میزان اکسپوژر غشاء های فوق در مطالعات مختلف،متفاوت گزارش شده است.اما این میزان تا 87 درصد در جراحی های پیوند لثه گزارش شده است.

به دنبال تحلیل یا دهیسنس بافت نرم و یا باز شدن خط برش در طول مراحل ترمیم،غشاء e-PTFE می توانند به سرعت عفونی شوند.در طول دوره ترمیم به دنبال اکسپوز شدن غشاء و آلودگی میکروبی آن دستیابی به نتایج مطلوب رژنراسیون بافت های پریودنتال معمولا امکان پذیر نبوده است.

Sunder و  Karringگزارش دادند که در مقایسه نواحی که غشاء اکسپوز شده با نواحی که اکسپوز نشده سطح چسبندگی کلینیکی به ترتیب 59-30درصد و 100-75درصد افزایش یافته است.مطالعات دیگر رابطه منفی بین تعداد باکتری های موجود در غشاءهای عفونی شده و نتایج کلینیکی را نشان داده اند.

باید توجه داشت در جراحی های پیوند لثه و یا پیوند استخوان اکسپوز شدن غشاء های e-PTFEحاصل می شود.و در موارد نادری نیز ممکن است.در موارد نادری نیز ممکن است علیرغم اکسپوژر غشاء به رژنراسیون نسبتا کامل نیز دست یافت.در مواردی که غشاءe-PTFE اکپوژ می شود،باید ناحیه اکسپوز شده را به صورت موضعی تمیز نگهداشت و با کلرهگزیدین تحت درمان قرار داد و بیمار را زیر نظر داشت.چنانچه ثبات غشاء دچار مشکل شود و حرکت و جا به جایی غشاء مشاهده شود و یا اینکه علائمی از عفونت دیده شود باید هرچه سریع تر غشاء را خارج نمود.

براساس نتایج یک بررسی Meta-analysisبه نظر می رسد غشاء های e-PTFE در مقایسه با جراحی های پیوند استخوان و پیوند لثه،نتایج درمان های پیوند استخوان را بیشتر از جراحی های پیوند لثه تحت تاثیر قرار می دهد.بر اساس این گزارش در جراحی های پیوند استخوان میزان استخوان ساخته شده در مجاورت ایمپلنت ها در صورت اکسپوز شدن غشاء به یک ششم حالت اکسپوز نشده کاهش می یابد.برای پیشگیری از اکسپوژر و عفونی شدن غشاء های e-PTFE نه تنها لازم است که لبه های فلپ بدون اعمال کشش بخیه شوند بلکه لازم است بافت نرم فلپ  ضخامت کافی داشته باشد.از این نظر انتخاب بیمار در جراحی های پیوند لثه و پیوند استخوان با غشاء e-PTFE حائز اهمیت است.از طرف دیگر از آنجایی که الزامی است غشاء های مذکور به صورت کامل توسط بافت نرم پوشانده شوند و کسب Primary closureبدون اعمال بدون کشش بر لبه های فلپ الزامی است،از نظر تکنیکی انجام جراحی های

پیوند لثه و پیوند استخوان با این نوع غشاء ها حساس و نیازمند ظرافت های تکنیکی بیشتری در خصوص ثبات و پوشش غشاء است که خود این حساسیت تکنیکی می توانند از معایب دیگر کاربرد غشاء های e-PTFE محسوب گردد.

بدیهی است با افزایش حساسیت تکنیکی فقط جراحان حاذق می توانند نتایج خوب با استفاده از این غشاء داشته باشند و امکان استفاده موفقیت آمیز از آن برای طیف وسیع دندانپزشکان محدود می شود وشاید این یکی از عوامل موثر در گزارش طیف وسیع میزان اکسپوژر با این نوع غشاءباشد.

یکی دیگر از معایب غشاءe-PTFEآن است که در هنگام خارج کردن غشاء احتمال آسیب به بافتهای نوزایش شده زیرین وجود دارد. این موضوع از آنجا نشئت میگیردکه به علت Tissue in-growthقابل توجه در غشاء های فوق،میزان درگیری غشاء و بافت های اطراف به صرف وقت و دقت بیشتری نیازمندیم.

در جراحی های پیوند لثه لازم است حدود 4 الی 6 هفته (نهایتا کمتر از 8 هفته) بعد از جراحی اول و تثبیت غشاء e-PTFEمجددا در یک جراحی ثانویه غشاء خارج گردد. جراحی دوم اولا ممکن است موجب آزردگی یا آسیب بافتهای نوزایش شده گردد، ثانیا بلند کردن مجدد فلپ می تواند موجب مقادیری تحلیل در ناحیه ی کرستئال استخوان آلوئول گردد، ثالثا به دنبال بلند کردن مجدد فلپ در موارد زیادی محتمل است که نتوان دوباره بافت نوزایش را کاملا توسط فلپ پوشش داد.

درمجموع هرچند غشاء های e-PTEFخصوصیات مطلوب و موثر بسیاری دارند و منشاء پیشرفت و تکامل تکنیک های پیوند لثه و پیوند استخوان نیز بوده اند اما نقاط تیره ای نیز در کارنامه ی درخشان آنها وجود داشته که انگیزه ی محققین برای تلاش های بیشتر در راستای حل مشکلات و تکامل مواد و تکنیک های متکی بر کاربرد غشاء ها گردیده است.

تعداد امتيازات: (1) Article Rating
تعداد مشاهده خبر: (266)
گروه خبر: پیوند لثه
کد خبر: 182

  • غشاءGore-Tex