X
25

عواملی که در کشیدن یا نکشیدن دندان های قدامی موثراند

عواملی که در کشیدن یا نکشیدن دندان های قدامی موثراند

خط لبخند می تواند کوتاه،بلند یا متوسط باشد.خط لبخند می تواند متقارن یا نامتقارن باشند.وقتی خط لبخند بیمار کوتاه و انتظارات زیبایی او پایین است،ریسک درمان ایمپلنت دندان بسیار کاهش می یابد.اگر خط لبخند بیمار بلند باشد ریسکک درمان های ایمپلنت دندان نیز افزایش می یابد.توجه کرده که در این حالت ریسک روش های افزایش طول تاج قبل از کراون دندان نیز افزایش می یابد،چرا که هماهنگی لبه لثه از بین می رود و نتایج زیبایی تاسف باری حاصل می شود.

بیماران دارای پروفایل لثه ای اسکالوپ و نازک نسبت به ضخیم و صاف دارای ریسک بیشتری برای تحلیل لثه بعد از کشیدن دندان اندو احتمال ایجاد مثلث های سیاه بین دندان و ایمپلنت دندان و یا بین دو ایمپلنت بیشتر است.اکستروژن ارتودنتیک دندان در ترکیب با درمان های رژنراتیو نیز می تواند در برخی بیماران برای بهبود نتایج زیبایی در نظر گرفته شود،به ویژه در ضایعات یک یا دو دیواره ی پریودنتال،اکستروژن همراه درمان رژنراتیو،استخوان مناسب تری برای ایمپلنت دندان فراهم می کند.همچنین گاهی قبل کراون دندان،ابتدا دندان را اکسترود کرده و بعد تحت جراحی افزایش طول تاج قرار می دهیم،بدین ترتیب سطح لبه لثه ای نسبت به د ندان های مجاور تغییر کمتری می کنند.

دندانهای مربعی همراه پروفایل بافت نرم ضخیم تری هستند.دندان های بیضوی بین حالت مربعی و مثلثی اند،گاهی پروفایل کنگره ای و نازک و گاهی پروفایل ضخیم تری دارند.فاکتور مهم در این حالت فاصله بین استخوان بین دندانی و استخوان سمت بیرونی دهان است که میزان ریسک را تعیین می کند.دندان مثلثی اغلب همراه پروفایل لثه ای نازک است و بیشترین میزان ریسک را حین درمان های ایمپلنت دندان دارد.در این حالت در هر طرح درمانی(حفظ دندان یا کشیدن آن و جایگذاری ایمپلنت)ریسک ایجاد مثلث های سیاه بسیار زیاد است.به ویژه حین جایگزین کردن چند ایمپلنت دندان در ناحیه زیبایی.میزان اوربایت در ناحیه ی قدامی باید مورد توجه قرار گیرد.یک اوربایت عمیق شرایط پیچیده تری را در طرح درمان ایجاد می کند،بدین ترتیب که حین حرکات طرفی و جلوآمدگی فک،نیرو های بیشتری به فک وارد می شود.در این شرایط یک دندان با طول ریشه کوتاه و آناتومی نامناسب و لقی،پیش آگهی ضعیفی دارد و کاشت یک ایمپلنت دندان در این شرایط توصیه می شود.حال سوال این است که آیا در این شرایط فضای سطح جونده کافی برای اجزای پروتزی ایمپلنت دندان فراهم است.می توان در این حالت ایمپلنت را عمقی تر قرار داد،ولی باید حداقلی از استخوان تا کف بینی برای گذاشتن یک ایمپلنت 10 میلی متری داشته باشیم.در حالتی میزان اوربات(قرار گرفتن دو فک روی هم)کم است،نیرو های کمتری به دندان وارد می شود،در نتیجه نگهداری دندانی با ریشه کوتاه و آناتومی نامناسب منطقی تر به نظر می رسد.،فقط در این حالت باید سعی شود که تنظیم جفت گیری دو فک مناسبی روی دندان انجام شود،طوری که حداقل نیرو به آن وارد شود.

دندان های قدام مندیبل در بسیاری از موارد ملاحظات زیبایی ندارند.اما در افراد با سنین بالا،نیمه کرونالی دندان ها به ویژه موقع صحبت کردن و خندیدن دیده می شود.در برخی افراد نیز احتمال دیده شدن بخش های بیشتری از دندان و لثه وجود دارد.باید توجه کرد که در این مواقع،ملاحظات زیبایی مربوط به دندان های قدام ماگزیلا نیز برای قدام مندیبل لحاظ شود.

ایمپلنت دندان می تواند منجر به کاهش نیروی اکلوزالی روی دندان های مجاور شود.اگر دندان های مجاور دارای لقی هستند؛ایمپلنت دندان با تحمل نیروها،می تواند منجر به پخش مجدد نیرو ها و حتی گاهی کاهش لقی دندان شود.بنابراین در مواقعی که دندان های مجاور حمایت پریودنتالی مورد سوالی دارند،البته به شرط نبود التهاب در ناحیه،کاشت ایمپلنت از دو نظر مفید است:اولا علاوه بر پیش  آگهی بالا،منجر به بهبود وضعیت دندان های مجاور می شود.ثانیا با از بین رفتن دندان های مجاور،امکان تغییر طرح درمان به سوی ایمپلنت دندان به راحتی امکان پذیر است.

ملاحظات پریودنتال(لثه ای)

باید توجه کرد که اکثر مطالعاتی که به بررسی میزان موفقیت ایمپلنت دندان ها پرداخته اند،کنترل بیش از 15 سال نداشته اند.از طرف دیگر مطالعه مقالات نشان دهنده پروگنوز خوب طولانی مدت درمان های پریودنتال در مکان های مبتلا در حضور یک برنامه ی نگهداری مناسب بوده است.این مقالات گاهی گزارش 30 ساله ی خود را بیان کرده اند.امروزه روش های زیادی برای بیماری های پریودنتال متوسط یا پیشرفته بیان شده است.هدف روش های رزکتیو،حذف عفونت و بازسازی ناحیه به صورتی که امکان تمیز کردن آن وجود دارد،می باشد.هدف درمان های رژنراتیو بازسازی نسوج از بین رفته به گونه ای است که عملکرد اولیه خودرا بازیابند.توجه کرده کلید مهم درمان پریودنتال،اجرای یک برنامه ی نگهداری مناسب برای بیمار است.بنابراین تصمیم گیری برای حفظ یک دندان دچاری بیماری پریودنتال یا کشیدن آن بعضا  بسیار مشکل می شود.تصمیم گیری در مورد نوع تکنیک و ماده به کار رفته بر مبنای تجربه و ترجیح جراح است و مطالعات هیستولژیک برتری هیچ نوع ماده ای بر دیگری نشان نداده است.مطالبی که در ادامه می آید به در تصمیم گیری برای حفظ دندان به کمک درمان رژنراتیو و یا کشیدن آن کمک می کند.

1-انگیزه و شرایط کنترل پلاک

برای داشتن یک درمان رژنراتیو موفق،بیمار باید به شدت آموزش ببیند و انگیزه لازم را برای داشتن یک برنامه نگهداری مناسب داشته باشد.در بیمار فاقد انگیزه حفظ دندان ها،پیش آگهی ضعیفی دارد.

2-شرایط سیستمیک

به شرایطی که امکان هرگونه جراحی برای بیمار وجود ندارد باید توجه کرد.بیماری هایی مثل دیابت و بیماری های کلاژن می توانند منجر به تاخیر در ترمیم شوند.مصرف ضد انعقاد ها باید قبل جراحی طبق دستور پزشک قطع شود.در صورت عدم قطع آنها خونریزی زیاد و عدم تشکیل لخته می تواند ثبات پیوند را به تاخیر اندازد.

3-مصرف سیگار

مقالات زیادی اثرات مخرب سیگار را روی درمان های رژنراتیو ایمپلنت دندان نشان داده اند.سیگار منجر به انقباض عروقی و کاهش جریان خون ناحیه می شود و همچنین میزان سلول های ایمنی را به شدت کاهش می دهد.

4-لقی

لقی یک فاکتور مهم در پیش آگهی دندان است.دندان دچار لقی و درگیری فورکا پیشآگهی بسیار ضعیفی دارد و باید کشیده شود.نتایج درمان رژنراتیو بسیار به ثبات لخته و پیوند در مراحل اولیه ترمیم بستگی دارد.حتی لقی افزایش یافته دندان به دنبال جراحی می تواند نتایج درمان را به مخاطره اندازد.

تعداد امتيازات: (1) Article Rating
تعداد مشاهده خبر: (315)
گروه خبر: ایمپلنت دندان
کد خبر: 180

  • عواملی که در کشیدن یا نکشیدن دندان های قدامی موثراند