X
13

میزان استخوان موجود و طرح درمان ایمپلنت دندان

میزان استخوان موجود و طرح درمان ایمپلنت دندان
موفقیت دراز مدت در درمان های مبتنی بر ایمپلنت دندان نیازمند ارزیابی بیش از 50 معیار مختلف دندانپزشکی است که بسیاری از آن ها منحصر به فرد هستند.مهارت و تجربه دندانپزشک و میزان و دانسیته استخوان موجود در نواحی بی دندانی از فاکتور های اولیه در پیش گویی میزان موفقیت درمان هستند.از آن جایی که در گذشته میزان استخوان موجود در دهان قابل تغییر نبود این فاکتور اولین فاکتور داخل دهانی بود که بر طرح درمان تاثیر داشت.امروزه نیاز های پروتزی و خواسته های بیمار می بایست با توجه به تعداد و موقعیت دندان های از دست رفته در درجه اول اهمیت قرار بگیرد و تعیین شود.پس از طراحی پروتز مورد نظر،فاکتور های مربوط به بیمار و دانسیته استخوان ارزیابی می شوند.سپس موقعیت ایمپلنت های اصلی،تعداد و اندازه ایمپلنت دندان تعیین می شود.پس از ارزیابی این فاکتور ها،مهم ترین عامل موجود در ناحیه قرار گیری ایمپلنت،میزان استخوان موجود است.

روند کاهش حجم استخوان پس از از دست رفتن دندان و تحلیل استخوان کاملا به اثبات رسیده است.ویژگی های استخوان پس از از دست رفتن دندان تغییر می کنند این تغییرات توسط Atwoodدر نواحی قدامی فک پایین مورد بررسی قرار گرفته است.

در سال 1985،Misch , Judy ،4تقسیم بندی ابتدایی استخوان موجود،برای قرار دادن ایمپلنت دندانی در ماگزیلا و مندیبل را انجام دادند و یک روش جاگذاری ایمپلنت دندانی در هر گروه ارائه کردند.زاویه استخوان و ارتفاع تاج نیز در هر گروه ارائه شد،زیرا این عوامل بر درمان پروتزی متعاقب جاگذاری ایمپلنت دندان تاثیر دارند.

استخوان موجود

پس از معاینه بیمار و ارزیابی شرایط پزشکی و دندانپزشکی وی،ابتدا طبقه بندی و طراحی پروتز نهایی و موقعیت ایمپلنت تعیین می گردد.فاکتور های فردی بیمار و دانسیته استخوان از اهمیت زیادی برخوردارند.سپس اباتمنت هایی که رستوریشن ها را ساپورت می کنند،از نظر تعداد و اندازه،صرف نظر از شرایط استخوان موجود تعیین می گردند.

استخوان موجود از نظر مقدار استخوان در ناحیه بی دندانی که محل قرار دادن ایمپلنت است مشخص می شود و از نظر پهنا،ارتفاع،طول،زاویه و ارتفاع موجود برای کراون ارزیابی می گردد.

کارخانه های سازنده،ایمپلنت های ریشه ای شکل را از نظر پهنا و طول توصیف کرده اند.طول ایمپلنت مبتنی بر ارتفاع استخوان موجود است. بنابراین این پهنای ایمپلنت ریشه ای شکل به قطر و طول استخوان موجود در ناحیه مزیودیستال بستگی دارد.

پهنای ایمپلنت

اندازه ها و طراحی های مختلف ایمپلنت مساحت یکسان ندارند و در نتیجه برای قرار گرفتن به عنوان اباتمنت پروتز شرایط یکسانی ندارند.هر قدر مساحت سطح تماس بین استخوان و ایمپلنت دندانی بیشتر باشد،استرس کمتری به استخوان وارد می شود و پیش آگهی ایمپلنت بهتر خواهد بود.

ارتفاع ایمپلنت

ارتفاع ایمپلنت نیز بر مساحت سطح کلی آن تاثیر می گذارد.یک ایمپلنت ریشه ای شکل که 3mm طویل تر باشد،20 تا 30%ناحیه سطحی را افزایش می دهد.میزان افزایش ارتفاع تاثیری بر ناحیه تماس ایمپلنت و استخوان در ناحیه کرستال ندارد،اما بر ثبات اولیه ایمپلنت،میزان تماس کلی ایمپلنت_استخوان و مقاومت بیشتر در برابر گشتاور چرخشی در طی مجکم کردن پیچ اباتمنت تاثیر دارد.

 

تعداد امتيازات: (1) Article Rating
تعداد مشاهده خبر: (248)
گروه خبر: ایمپلنت دندان
کد خبر: 112

  • میزان استخوان موجود و طرح درمان ایمپلنت دندان